📸: Wang Kar-Wai, Days of being wild, 1990
«Ήταν Ιούνιος, ο πρωινός ήλιος έβγαινε μέσα απ’ τα σύννεφα, και ο Αλαίν περπατούσε αργά σ’ έναν παρισινό δρόμο. Παρατηρούσε τα νεαρά κορίτσια, που έδειχναν όλα τον γυμνό αφαλό τους ανάμεσα στο χαμηλοκάβαλο παντελόνι και το πολύ κοντό μπλουζάκι. Είχε μαγνητιστεί, είχε μαγνητιστεί και μαζί μπερδευτεί: θαρρείς και η δύναμη της γοητείας τους δεν ήταν πια συγκεντρωμένη στους μηρούς τους, ούτε στα οπίσθια τους, ούτε στο στήθος τους, αλλά σ’ αυτήν τη στρογγυλή τρυπούλα στη μέση του σώματος.
Μίλαν Κούντερα – Η γιορτή της ασημαντότητας | μτφρ. Γιάννης Η. Χάρης | Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», Αθήνα, 2014.
Αυτό τον παρακίνησε να σκεφτεί: Αν ένας άντρας (ή μια εποχή) θεωρεί κέντρο της γυναικείας γοητείας τους μηρούς, πώς να περιγράψει κανείς και να ορίσει την ιδιαιτερότητα αυτού του ερωτικού προσανατολισμού;
Σκέφτηκε μια πρόχειρη απάντηση: το μήκος των μηρών είναι η μεταφορική εικόνα του μεγάλου και μαγευτικού δρόμου (γι’ αυτό πρέπει να είναι μακριοί οι μηροί) που οδηγεί στην ερωτική πραγμάτωση, όντως, σκέφτεται ο Αλαίν, το μήκος των μηρών, ακόμα και στα μισά της ερωτικής πράξης, χαρίζει στη γυναίκα τη ρομαντική μαγεία του απροσπέλαστου.
Αν ένας άντρας (ή μια εποχή) θεωρεί κέντρο της γυναικείας γοητείας τα οπίσθια, πώς να περιγράψει κανείς και να ορίσει την ιδιαιτερότητα αυτού του ερωτικού προσανατολισμού; Σκέφτηκε μια πρόχειρη απάντηση: βιαιότητα, ευθυμία, ο συντομότερος δρόμος για τον στόχο, έναν στόχο ιδιαίτερα ερεθιστικό, καθώς είναι διττός.
Αν ένας άντρας (ή μια εποχή) θεωρεί κέντρο της γυναικείας γοητείας το στήθος, πώς να περιγράψει κανείς και να ορίσει την ιδιαιτερότητα αυτού του ερωτικού προσανατολισμού; Σκέφτηκε μια πρόχειρη απάντηση: αγιοποίηση της γυναίκας, η Παρθένος Μαρία που θηλάζει τον Ιησού, το αρσενικό φύλο γονυπετές μπροστά στην υψηλή αποστολή του θηλυκού φύλου.
Αλλά πώς να ορίσει κανείς τον ερωτισμό ενός άντρα (ή μιας εποχής) που θεωρεί ότι η γυναικεία γοητεία είναι συγκεντρωμένη στη μέση του σώματος, στον αφαλό;»
