Σε αυτήν την δημοσίευση έχουμε την χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσουμε δυο ποιήματα της Μάρας Μπολανάκη, το «οξύμωρον» και την «αντίθεσις».
Οξύμωρον
Ακόμα κι αν δε μ’αγαπάς πια
κι αν αποφεύγεις το βλέμμα μου
όταν σου μιλώ,
κοίταξε εκεί ψηλά,
ανάμεσα στις
κεραμοσκεπές
το γλυκό φως του δειλινού…
η Άνοιξη θα έρχεται
ξανά και ξανά
και κάθε λουλούδι
θα βάφει επ’ άπειρο
τα πέταλά του,
στο χρώμα της Αγάπης…
Μάρα Μπολανάκη
Αντίθεσις
Στέκονταν αγέρωχα, υπερήφανες
αντανακλώντας πάνω τους τα βλέμματα
και ήταν οι πτυχές τους πλούσιες και λαμπερές
των ενδυμάτων, τόσο αληθινές
σαν να τα χόρευε ο αγέρας απαλά
και να λικνίζονταν, του ήλιου χαϊδεμένα,
διάφανα κορμιά
Και ήταν και οι άλλες…
το ίδιο όμορφες και αγαπημένες,
με αφοσίωση κοιτώντας και εκείνες,
μα σαν από μια θλίψη ραγισμένες.
Με πρόσωπα γεμάτα νοσταλγία
και μια παραίτηση,
που ήθελες να κλαις
για την χαμένη προσδοκία.
Μάρα Μπολανάκη
