Κείμενο του Κριστιάν Νίρκα

Πώς ερήμωσε αυτή η πόλη… με κάθε βήμα και πιο άδεια. Με κάθε λέξη πιο γεμάτη μα τα λόγια είναι φτηνά. Σώπασε. Άκου τη σιωπή μου, έχει τόσα να σου πει. Κι αν τρομάξεις, μην φοβάσαι. Πριν μ’αγγίξεις θα’χω χαθεί. Μην φοβάσαι.

Όμως στάσου μια στιγμούλα. Επειδή…επειδή να, είναι αυτό το κεράκι που καίει τόση ώρα και δίνει άλλη γεύση στο κρασί. Δίνει άλλο άρωμα στα χρώματα τριγύρω, άλλο χρώμα στα σκοτάδια μας. Κοίτα! Ανάμεσα στους αδιάφορους τοίχους και τους άχρωμους θαμώνες αυτού του μαγαζιού, γεμίζει ο χώρος με εικόνες! Στο τρεμάμενό του φως ακροβατούν ιστοριούλες, κι η φωνή σου που χορεύει ανάλαφρα με τα κύματα της δικιάς μου συντριβής. Λάμπουν αλλιώτικα τα μάτια σου υπό το φως αυτού του κεριού.

Δεν θυμάμαι αν στο είπα, αλλά μου αρέσουν πολύ τα σκουλαρίκια που φοράς και οι κόσμοι που έχεις στο μυαλό σου.

Μ’αρέσει επίσης να βλέπω τον χρόνο να λιώνει στην φλόγα ενός ταπεινού κεριού. Εσένα;

(Visited 33 times, 1 visits today)
Advertisements