Δεν αναλύω τη χαρά. Μήτε τη λύπη τολμώ ν`ανασκαλέψω.

Καθώς τα βήματα προς την ισορροπία στερεύουν, αρχίζω την ταλάντωση –  αν τα συναισθήματα προσδίδουν στην υπόσταση του ατόμου ή αν ανύπαρκτα θα έπρεπε να μένουν.

Όταν η ευτυχία μου προκαλεί την ανησυχία αλλήλων και εκείνο τον ιό της ζηλοφθονίας, ενώ αντίστοιχα η δυστυχία μου τροφοδοτεί την περιέργεια μα και συχνά την αποστροφή των φίλτατων,  ποιο το νόημα της εξωτερίκευσης των συναισθημάτων τούτων;

Αυτές είναι οι σκέψεις μου καθώς διασχίζω την πόλη σε ένα από τα ‘μέσα μαζικής αγανάκτησης’ συνταξιδεύοντας με ένα μάτσο απρόσωπους στύλους που κάποτε θύμιζαν ανθρωποειδή. Να’ναι τάχα η αιτία συγκάλυψης της πραγματικής ταυτότητας ή μήπως στα σίγουρα  νεκρώνουν σιγά σιγά οι αλήθειες;

 

Κι από την άλλη όμως,  τροφοδοτείται η απορία μου ως προς το προσωπικό όφελος όταν υποθάλπονται συναισθηματισμοί ή αν τελικά υποδαυλίζονται οι εκφάνσεις του πόνου. 

Δεν είναι λίγες οι φορές που αγάπη,  ευτυχία, δυστυχία, ενθουσιασμός, εσωστρέφεια μα και εξωστρέφεια καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα -αυτό της αίσθησης του πόνου!

Τούτη είναι η φαυλότητα του νου καθώς μάχεται να εκλογικεύσει τη συρροή των ψυχικών καταστάσεων. Μέχρι να έρθει μία μέρα η θεωρητική εκείνη προσέγγιση πως συναίσθημα δεν υπάρχει ούτε κατηγοριοποιείται παρά μόνο η ανάγκη του είδους μας να εντοπίσει λεκτικά μιαν ενέργεια αδιάκοπη και ανεξήγητη δραπετεύοντας  έτσι προς το παρόν από το παρόμοιο με το δικό μου αδιέξοδο!

 

Κείμενο της Φωτεινής Καραμούζη Χαλκιά

(Visited 130 times, 1 visits today)