Στιχουργός, συνθέτης, ερμηνεύτρια. Χαρακτηρίζεται ως μια πολύ σημαντική προσωπικότητα στον χώρο της μουσικής. Εκρηκτική στις ζωντανές της εμφανίσεις και γεμάτη ενέργεια. Μια ενέργεια που μεταδίδεται ευκόλως στο κοινό και στους ακροατές της.

Αποκλειστικά για το i Travel Poetry, μίλησε στην Μαρία Μούσχουρου.

Παρότι είσαι μία μουσικός πολύ νέα, που άρχισε να δουλεύει από πολύ μικρή ηλικία, έχεις δηλώσει στο παρελθόν πως δε φανταζόσουν ποτέ ότι αυτή θα είναι η βασική σου δουλειά, σιγά σιγά όμως άρχισες να ζεις από αυτό. Ποιό θεωρείς ότι είναι το κύριο κριτήριο σύμφωνα με το οποίο κανείς πρέπει να ασκεί ένα επάγγελμα;

Παλαιότερα ήταν σύνηθες να ακολουθούν τα παιδιά την «τέχνη» του πατέρα. Ίσως και μέχρι τις μέρες μας, δεν είναι λίγοι αυτοί, που γίνονται δικηγόροι και γιατροί ώστε να ακολουθήσουν το αντικείμενο των γονιών τους.

Η δική μου τύχη ήταν να έχω μεγαλώσει σε μια οικογένεια που αγαπάει τις τέχνες. Η μαμά μου διάβαζε πολύ ποίηση και λογοτεχνία, ενώ ο μπαμπάς μου ενδιαφερόταν για τη φιλοσοφία, καθώς έγραφε και ποίηση για δική του ευχαρίστηση. Αγαπούσαν κι αγαπούν το θέατρο, τα εικαστικά, καθετί χειροποίητο δηλαδή εκτιμάται δεόντως. Φυσικά λάτρευαν και τη μουσική…

Ο μπαμπάς λοιπόν έφτιαχνε βιτρώ κι εγώ μεγάλωσα μέσα στο μαγαζί. Μπορεί να μην φτιάχνω βιτρώ, αν και την έμαθα την τέχνη, δε θεωρώ όμως ότι βρίσκομαι μακριά στην επιλογή. Πιστεύω ειλικρινά ότι οφείλουμε στον εαυτό μας ένα χάδι επιβράβευσης, και το χάδι αυτό είναι η άσκηση του επαγγέλματος που αγαπάμε πραγματικά και έχουμε επιλέξει. Σαφώς και κάθε δουλειά έχει και κάποια κομμάτια τα οποία δεν είναι τόσο ευχάριστα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι τουλάχιστον είναι στα πλαίσια της δικής μας επιλογής.

Η δική μου δουλειά δεν αφορά αποκλειστικά το «φαίνεσθαι» ή την δημιουργία. Έχει πολλαπλές εκφάνσεις οι οποίες κάποιες φορές είναι άκρως κουραστικές, ωστόσο συνεχίζω επειδή κάθε στιγμή νιώθω ότι με ανταμείβει.

28938451_1726947244010003_562846852_o

Η όμορφη και γλυκιά Πέννυ Μπαλτατζή με τον Λιάκο, που τρώει το χαρτί του iTravelPoetry…

Έχεις μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική συντρόφευε κάθε στιγμή της ημέρας. Αν έπρεπε να επιλέξεις μεταξύ όλων των παιδικών σου ακουσμάτων, ένα το οποίο σου άρεσε τότε περισσότερο και ένα το οποίο παρέμεινε στο πέρασμα των χρόνων στη λίστα των αγαπημένων σου, ποιά θα ήταν;

Το «ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα» το άκουγα τότε μα ακόμα και τώρα. Περισσότερο βέβαια το «σ αγαπώ σαν το γέλιο του Μάη» (για εκείνο το στίχο “το πιο ζεστό τραγούδι ειν’η ανάσα σου, κι αυτή η τρικυμια μεσα στα μάτια σου» )

1

Έχεις συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Διονύσης Σαββόπουλος. Τι έμαθες δίπλα τους; Τι νιώθεις ότι πήρες από τον καθένα;

Αφουγκραζόμουν πάντα την αγωνία τους και τη λαχτάρα τους για την ώρα και τη στιγμή που θα ανέβουν στη σκηνή, να παρουσιάσουν αυτό που με τόσο κόπο ετοίμασαν. Μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς ότι αυτή η αγωνία δεν φεύγει ποτέ. Θα έλεγα μάλιστα, ότι είναι ανάλογη της επιτυχίας που έχει ένας καλλιτέχνης. Όσο πιο «μεγάλος» είναι ο καλλιτέχνης, τόσο πιο πολύ άγχος θα έχει, αφού οι προσδοκίες του είναι ακόμα μεγαλύτερες. Αυτό είναι κάτι που έμαθα κοντά τους και με τη σειρά μου τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Τους εκτιμώ βαθιά και τους στέλνω την αγάπη μου όπου κι αν είναι!

Η συνεργασία σου με τους Swingin’ Cats χάρισε στο ελληνικό κοινό σπουδαίες διασκευές και ιδιαίτερα κομμάτια, πώς ξεκίνησε η συνεργασία σας;

Παίζοντας μουσική με τον Φοίβο, μου γεννήθηκε η επιθυμία -και ένιωσα τελικά έτοιμη- να φτιάξω ένα δικό μου project. Ενώ έγραφα όμως, δεν ένιωθα έτοιμη να παρουσιάσω πρωτόλειο υλικό μου. Έτσι ξεκίνησα με δυο φίλους μουσικούς. Κιθάρα, πιάνο και σαξόφωνο. Σήμερα κάνουν δικά τους, πολύ όμορφα πράγματα. Πρόκειται για τον Γιώργο Ζερβό και τον Λευτέρη Πουλιού. Μετά από λίγους μήνες θέλησα να μεγαλώσω την οικογένεια αυτή… και τους είπα ότι θα προστεθούν κοντραμπάσο και τύμπανα. Είχα μεγάλη αγωνία για το αν αυτό το project θα «τραβήξει» και έτσι άρχισα να στέλνω mail και μηνύματα σε όλα τα μικρά μαγαζιά της Ελλάδας. Αυτό κράτησε χρόνια… Έστελνα παντού χωρίς ντροπή και χωρίς φόβο. Έτσι μας έμαθαν και αγάπησαν τη μουσική μας, παράλληλα προτίθεντο και τα δικά μου κομμάτια στη λίστα αυτών των διασκευών. Ο κόσμος μας έμαθε ακούγοντάς μας να παίζουμε. Δεν πληρώσαμε ούτε ένα ευρώ σε διαφήμιση, σε χορηγούμενα στο facebook ή σε εταιρία επικοινωνίας.

2

Από το 2015 κινείσαι σόλο στον χώρο της μουσικής, κυρίως για να πειραματιστείς με κάτι διαφορετικό και να δοκιμάσεις νέα πράγματα, ωστόσο δεν αποκλείεις ποτέ κάποια μελλοντική συνεργασία με κάποιο συγκρότημα. Πώς επιλέγεις τους συνεργάτες σου; Υπάρχουν χαρακτηριστικά που σε αποτρέπουν από το να συνεργαστείς με κάποιον;

Οι συνεργάτες είναι οικογένεια. Αν δεν αισθάνομαι καλά, τότε κοιτάω τι φταίει. Έχω καταλάβει πια ότι είναι θέμα χημείας. Είναι ακριβώς όπως όταν συναντάς ένα αγόρι…Όταν μπαίνεις στη διαδικασία να εξηγείς τα αυτονόητα, χάνεται η μαγεία.

Είσαι δυναμική, ομιλητική, αναντίρρητα εξωστρεφής πάνω στη σκηνή… Όταν γυρνάς σπίτι είσαι το ίδιο εξωστρεφής και δραστήρια; Παρατηρείς αλλαγές σε σένα όταν είσαι μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας σε σχέση με όταν είσαι με τους κοντινούς σου ανθρώπους ;

Δεν είναι όλες οι ώρες ίδιες σίγουρα… Είναι στιγμές που κλείνομαι πολύ. Μετά από πολλή δουλειά το μόνο που αποζητώ είναι το σπίτι μου, την κουζίνα μου, το πιάνο μου και την οικογένεια μου. Δεν υποκρίνομαι στιγμή, δίνομαι απλόχερα στον κόσμο και καθετί είναι αληθινό, αλλά πολλές φορές γίνομαι πολύ συνεσταλμένη κάτω από τη σκηνή.

6

Οι μουσικές σου μας έχουν ταξιδέψει πολλάκις σε άλλες εποχές, και παρότι η ίδια έχεις δηλώσει πως είσαι »ρετρό» τόσο στη μουσική σου, όσο και ως άνθρωπος, δε θα άλλαζες την εποχή που ζεις και δε θα ήθελες να είσαι σε κάποια άλλη δεκαετία, ίσως μόνο στο 1800. Θες να μας μιλήσεις γι΄αυτό;

Γεννήθηκα το 1983. Έζησα όμορφες και ανέμελες μέρες και νιώθω τυχερή για τη γειτονιά μου, το Παγκράτι, όπου έπαιξα σαν όλα τα παιδιά. Δε μου έλειψε τίποτα και ευχαριστώ τους γονείς μου γι’ αυτό. Δε θέλω υποθετικά να μπω σε μια διαδικασία του αν ήμουν σε άλλη εποχή. Τυγχάνει να είμαι σε αυτή και να έχω λιγάκι παλαιικά γούστα, τα οποία θεωρώ ότι μας λείπουν. Θέλω να δω αυτή την εποχή να εξελίσσεται και να αλλάζει ως προς κάτι φωτεινότερο και διαυγέστερο.

Πότε ξεκίνησες να γράφεις δικούς σου στίχους και μουσική;

Ξέρεις… είναι αυτή η τρυφερή εποχή που ξεκινάει γύρω στα 10 χρόνια, της προεφηβείας, η τόσο μαγική. Εκεί ανακαλύπτεις πολλά. Εγώ ήμουν αρκετά συνεσταλμένη στο σχολείο βέβαια. Κανείς δεν ήξερε ότι αγαπώ το τραγούδι, παρά μόνο οι πολύ καλές μου φίλες. Τότε λοιπόν άρχισα να γράφω τους πρώτους μου στίχους. Μουσική συνέθετα από πολύ μικρότερη. Όταν ο μπαμπάς  μου προσπάθησε  να με ηχογραφήσει για πρώτη φορά ήμουν 6-7.

5

Είναι ο λόγος που σε ώθησε να στραφείς στη σόλο καριέρα, το γεγονός ότι μπορείς να γράφεις, συνθέτεις και ερμηνεύεις μόνη σου τα κομμάτια, χωρίς να νιώθεις κάποιου είδους εξάρτηση;

Σαφώς και όχι. Απλά για μένα έκλεισε αυτός ο κύκλος και ήθελα να το δω πριν αρχίσει η κατρακύλα. Μόνο μπροστά κοιτάμε, γι’ αυτό άλλωστε τα ματάκια μας είναι εκεί που είναι.

Αν είχες την δυνατότητα να πιείς έναν καφέ με κάποιον άνθρωπο, ζωντανό ή νεκρό, φανταστικό ή πραγματικό και να περάσεις μαζί του δύο ώρες, ποιός θα ήταν αυτός;

Ο αδελφός μου, σίγουρα.

8

Ποιά είναι η καλύτερη ευχή που σου έχουν κάνει ποτέ;!

Ότι είμαι ευλογημένη και ότι έχω όλα τα καλά του Θεού.

Πού μπορούμε να σε δούμε αυτήν την περίοδο;

Μετά από τις περιοδείες μας, καταλήγουμε στις 24 και 31 Μαρτίου στο Passeport  Κεραμεικός!

7

Τι σχέδια έχεις για το μέλλον;

Το κορίτσι, το καινούριο μας single με το Γιάννη Χριστοδουλόπουλο, πάει «σφαίρα» και το Μάιο με το καλό κυκλοφορεί και ο δίσκος.

Στις 15 Ιουνίου θα κάνουμε με την ομάδα μου μια μεγάλη συναυλία στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής, που θα λέγεται «Το Κορίτσι Στον Κήπο» και από του χρόνου βλέπουμε.

4

 Ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο και την προθυμία σου να μας παραχωρήσεις την συνέντευξη αυτή! Η ομάδα του iTravelPoetry κι εγώ σου ευχόμαστε καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις και να έχεις πάντοτε » όλα τα καλά του Θεού» …

Ευχαριστώ θερμά κι εγώ Μαρία μου, για τη χαρά  και την υπομονή σου!!!! Να είστε καλά!!

Το φωτογραφικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε, προέρχεται από τη σελίδα της Πέννυς Μπαλτατζή στο facebook.

Advertisements