Με ρωτάς, μα τι να σου πω κι εγώ; Δεν νομίζω να’χω χάσει το μυαλό μου. Από την άλλη, πώς θα το καταλάβαινα; Θα το ήξερα άραγε αν ήμουνα τρελός, ή απλώς ο κόσμος θα μου έμοιαζε ακόμη πιο αλλόκοτος;

Περπατάω σε έναν άδειο διάδρομο. Μετράω τα βήματα μου. Πενήντα ακριβώς, από την μια άκρη ως την άλλη. Δεν το περίμενα. Ακρίβεια. Στα τελευταία είκοσι συναντάω τον χειρότερο εχθρό μου. Στ’αριστερά. Ένα ασανσέρ που ανεβοκατεβαίνει μονίμως χωρίς να σταματά σ’αυτόν τον όροφο. Προσπερνάω με προσοχή. Φτάνω στο τέλος του διαδρόμου. Στροφή μεταβολή. Γυρνάω πίσω. Στα πρώτα είκοσι βήματα κίνδυνος στα δεξιά. Ελεύθερα. Κανείς δεν νοιάζεται ακόμα.

Αναρωτιέμαι εάν οι τοίχοι κοιμούνται. Λένε πως έχουν αυτιά. Κάνουν λάθος. Οι τοίχοι είχαν μάτια που τα έβγαλαν. Ντρεπόντουσαν γι’αυτά που βλέπαν στους ανθρώπους. Μίλα πιο σιγά. Τώρα όντως κοιμούνται. Προσπαθούν να πεθάνουν.

Τι συμβαίνει; Περπάτα πίσω μου αν φοβάσαι. Θα πέσω πρώτος εγώ. Μετά πέσε κι εσύ και κάνε τον ψόφιο. Τους δειλούς δεν του πειράζουν. Παρά μόνο μια φορά. Ό,τι κι αν γίνει όμως, μην τρέξεις. Θα νομίζουν πως είσαι ελεύθερος. Σαν λύκος, σαν επαναστάτης, σαν τα πουλιά. Οι άνθρωποι πυροβολούν το κάθε τι ελεύθερο. Ζηλεύουν, σου λέω, την ομορφιά του.

Ούπς! Σβήσαν τα φώτα. Από κάπου ανάβουν νομίζω. Αλλά δεν πειράζει. Γιατί να ξυπνήσω τους τοίχους. Δεν τους αρμόζει η τιμωρία της μνήμης. Όταν κοιμούνται ξεχνάνε τις προδοσίες που είδαν. Εξάλλου πενήντα βήματα είναι όλα κι όλα. Σ’ευθεία γραμμή. Ναι πρέπει να περπατάς τελείως ευθεία. Σου είπα να μείνεις πίσω μου. Αν σταματήσει το ασανσέρ κι ανοίξουν οι πόρτες δεν πρέπει να σε δουν. Θα καταλάβουν πως είσαι αλλιώτικος. Πως τα βήματά σου, έχουν μουσική, κι επομένως, δεν «ανήκεις» εδώ. Μεγάλο πράγμα να «Ανήκεις» κάπου. Ακόμα μεγαλύτερο να μην-. Και υπάρχουν τόσοι τρελοί εδώ…

 

Νίρκα Κριστιάν

Advertisements