Τα δάκρυα κεντάνε μαξιλάρια
με θηλιές από πόνους
που έπνιγαν
Τα χάδια μέσα σε κουβάρια
που οι φύλακες
αλυσόδεναν έμενα
κάθε βράδυ
που εσένα σε
πετούσανε
στα σκοτάδια της θυσίας
ποτηριά έπινα μονάχη μου
με γεύση δηλητηρίου
όπως κάθε φιλί
που δεν έφτανε σε έμενα

Μέσα σε χάδια
κοιμόταν ο ερωτάς
τρελά φωνάζει η λογική
αλμυρά στο κορμί
η θάλασσα που με αγκαλιάζει
θέλει μαγεμένα
παιδιά που
θα βουτήξουν
στην αγκαλιά
του πάθους
ηφαίστεια ανάβει η
προσμονή και εσύ μην ξεχνάς
να μιλάς σαν τρελός
τρέχοντας στην επιθυμία της
λαχτάρας

Όσο απομακρύνεσαι
η ένταση του ερωτά

χορεύει ταγκό
με την επιθυμία
της γυναικάς
που άφησε τις
φωτιές που ξεπηδούσαν
μέσα από καμένες
ζωές

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΣΙΛΚΑΤΟΥΡΑ