Σε συνέντευξη που έδωσε στη Μαρία Μούσχουρου για το iTravelPoetry, ο Γιώργης Χριστοδούλου μας διηγείται την ιστορία πίσω από το τραγούδι του «Καντάδα για τη γιαγιά μου». Στο βίντεοκλιπ πρωταγωνιστεί η γνωστή και πολυτάλαντη ηθοποιός Τζένη Ρουσσέα, υποδυόμενη το ρόλο της γιαγιάς που περιμένει τον εγγονό της. Πρόκειται για ένα τραγούδι γλυκό, αέρινο, ρομαντικό και άκρως συναισθηματικό που αξίζει να αφιερωθεί σε κάθε γιαγιά.

Καθώς μεγάλωσα περισσότερο με την γιαγιά μου πριν πάω εσώκλειστος, έχω καλλιεργήσει μαζί της μία πολύ δυνατή και όμορφη σχέση. Η αγάπη που έλαβα από εκείνη ήταν τεράστια γι’ αυτό και της έχω αδυναμία. Κάποια στιγμή στα δεκαεφτά μου, αποφάσισα ότι θα γίνω τραγουδιστής και ότι θα δώσω εξετάσεις στη δραματική σχολή όποτε και ξεκίνησε και μια ιστορία λίγο «δραματική».

»Τι θα κάνεις, δεν θα δώσεις; πώς θα γίνει; Δε θα κάνεις κάποια κανονική δουλειά;» μου έλεγε συνέχεια.

Τέλος πάντων έλεγα ότι θα της κάνω το χατίρι, δεν της το έκανα ποτέ βέβαια. Δε ξαναμίλησε γι’ αυτό το θέμα, αλλά ήξερα ότι ήταν ένα αγκάθι γι’ αυτήν το γεγονός ότι δεν ήθελα να πάω στο πανεπιστήμιο και να κάνω μια συμβατική δουλειά. Οι μεγάλοι άνθρωποι θέλουν τη σιγουριά και την ασφάλεια, γι’ αυτό και αντιδρούν έτσι κάποιες φορές.

3

Μετά από χρόνια όταν ήμουν στην Ισπανία, χτύπησε το τηλέφωνό και μου είπαν ότι η γιαγιά αρρώστησε και έπρεπε να γυρίσω πίσω επειγόντως. Επέστρεψα αμέσως και έμεινα στο σπίτι της για δυο μήνες περίπου, κοιμόμουν στον καναπέ, και μία μέρα, εκεί που έψαχνα κάτι πράγματα δικά μου, σε ένα ντουλάπι, βρήκα ένα κουτί παπούτσια όπου είχε βάλει μέσα ό,τι έχω κάνει από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα να τραγουδάω. Είχε φυλάξει δηλαδή αποκόμματα από φεστιβάλ, τους δίσκους μου, βιντεοκασέτες που φίλες της τις γράφανε από διάφορες εκπομπές στην τηλεόραση…

Εκείνο το βράδυ ήταν η μόνη φορά που κάθισα να γράψω τραγούδι πιεσμένος, με άγχος… με το άγχος να προλάβει να το ακούσει. Πιέστηκα λίγο να το φτιάξω, βγήκε εύκολα αλλά ζορίστηκα, γιατί συνήθως αφήνω να περάσει λίγος καιρός , να ξανακούσω και να ξαναεπεξεργαστώ τα κομμάτια μου πρωτού τα ηχογραφήσω. Θυμάμαι είχα πάει στο στούντιο, κάλεσα γρήγορα τον κιθαρίστα μου, τον Γ. Παρασκευά, και είπα στην ηχολήπτρια να με βάλει να γράψω έστω και πρόχειρα μια φωνή, να το βγάλω και να το πάω επιτόπου στο νοσοκομείο. Έτσι και έγινε, γύρισα πίσω και της το έβαλα να το ακούσει. Ήταν στο νοσοκομείο δε μιλούσε, δεν είχε συνέλθει, αλλά θυμάμαι γύρισε και είδα που δάκρυσε και από αυτό κατάλαβα ότι της άρεσε…! Από τότε που συνήλθε για τα καλά, το έχει ακούσει πολλές φορές! Είναι μεγάλη βέβαια, αλλά είναι μία χαρά και την αγαπώ πολύ!

2

Αυτή η σκηνή με το κουτί, που υπάρχει στο βιντεοκλίπ, είναι αληθινή λοιπόν. Η  Τζένη Ρουσσέα ακολουθεί την τακτική της γιαγιάς σας μαζεύοντας φωτογραφίες σας…

Την ιστορία δεν τη λέω συχνά, αλλά έχω βάλει την Τζένη Ρουσσέα να κόβει τα αποκόμματα αυτά και να τα βάζει σε ένα κουτί γι’ αυτόν το λόγο. Το κουτί που έχω διαλέξει βέβαια είναι πιο όμορφο… Το αληθινό κουτί της γιαγιάς μου ήταν ένα απλό πράσινο κουτί από παπούτσια, που βεβαίως δεν θα μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε κυρίως για αισθητικούς λόγους στο βιντεοκλίπ.

Θεωρώ ότι είναι καλό κάποια πράγματα να λέγονται και να ξαναλέγονται, διότι μπορεί να έρθει κάποια στιγμή που να είναι πια αργά. Σπάνια συνειδητοποιούμε ότι θα έρθει μια στιγμή που ο άνθρωπος μας δε θα είναι πλέον εκεί. Ευτυχώς εγώ στους δύο ανθρώπους που αγάπησα πιο πολύ στην ζωή μου, είχα την ευκαιρία να το εκφράσω. Με την Αρλέτα  είχαμε πολλές φορές την ευκαιρία να πούμε ο ένας στον άλλον τι αισθανόμαστε. Αυτό είναι δώρο μεγάλο. Γι’ αυτό όταν υπάρχουν ζητήματα επικοινωνίας στις σχέσεις, συστήνω ανεπιφύλακτα την ταινία «Μίλα της» του Αλμοδοβάρ.

1

Όλα τα τραγούδια, τα ποιήματα και οι πίνακες είναι σαν τα γράμματα… έχουν έναν παραλήπτη που άλλοτε είναι πιο γενικός και άλλοτε συγκεκριμένος. Όλοι μου δίσκοι, τα τραγούδια ακόμα και ο τρόπος που τραγουδάω σε συναυλίες είναι τέτοιος, καθώς  απευθύνομαι σε συγκεκριμένα άτομα κάθε φορά και έχω στο μυαλό μου συγκεκριμένες συγκυρίες και καταστάσεις.

Advertisements