Πρόκειται για έναν καλλιτέχνη άκρως συνειδητοποιημένο και ιδιαίτερο, για έναν συνομιλητή επικοινωνιακό, με όμορφες μουσικές καταβολές και γλυκιά φωνή. Η συζήτηση με τον Γιωργή Χριστοδούλου αποτέλεσε μία ευεργετική εμπειρία, που μας έφερε πιο κοντά σε πορίσματα για το ήθος, την αισθητική και τη γνησιότητα της μουσικής.

Συνέντευξη: Μαρία Μούσχουρου

Φωτογραφία εξωφύλλου: Guillem Medina


 Συνθέτης, ερμηνευτής, ηθοποιός… Πείτε μας δυο λόγια για εσάς. Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε με τη μουσική;

Τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν τόσο ευχάριστα να πω την αλήθεια. Κατάλαβα τι ήθελα να κάνω μικρός μεν, αλλά καθώς υπήρχαν πολλές φουρτούνες στη ζωή μου εκείνη την εποχή, δεν ξεκίνησα μουσική όπως άλλα παιδιά, που ξεκινούν στα έξι τους, ας πούμε. Εγώ ξεκίνησα το ωδείο στα 15, με καθηγήτρια τη Σοφία Μιχαηλίδου, μία τραγουδίστρια του Θεοδωράκη.

Η πρώτη σκέψη ότι θα ήθελα να γίνω τραγουδιστής έγινε όταν ήμουν εφτά χρονών. Ένα από αυτά τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια που σε αναγκάζουν να κοιμηθείς – επειδή οι μεγάλοι κοιμούνται-, είδα μία ταινία στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς. Κρυφά μικρός, έβλεπα πολλή κρατική τηλεόραση, παλιές ταινίες… Εκείνη την ημέρα είχε μία αστυνομική, λεγόταν «η μπλε γαρδένια» με τον Nat King Cole, έναν κλασσικό τζαζ τραγουδιστή που καθόταν σε ένα πιάνο, τραγουδώντας το «the blue gardenia». Βλέποντας αυτήν τη σκηνή είπα ότι αυτό αγαπώ να κάνω στη ζωή μου, να γίνω τραγουδιστής.

 Έγραψα λοιπόν ένα γράμμα στον Γιώργο Παπαστεφάνου, που είχε μία εκπομπή στο ραδιόφωνο, επειδή είδα την ταινία μεν, αλλά δεν ήξερα ούτε ποιός τραγουδάει, ούτε πώς λέγεται το τραγούδι. Παρακαλώντας τον να το βάλει στην εκπομπή του, που λεγόταν «Καλησπέρα κύριε Έντισον», έστειλα το γράμμα. Έπειτα έμαθα το τραγούδι, αγόρασα και τον δίσκο και ήμουν σίγουρος ότι με αυτό θέλω να ασχοληθώ στη ζωή μου.

7

Στο σχολείο; Θέλετε να μας πείτε λίγα λόγια για τα μαθητικά σας χρόνια;

Ήμουν ο χειρότερος μαθητής πραγματικά… δε διάβαζα καθόλου! Με περνούσαν χαριστικά, επειδή έπαιζα κιθάρα και είχα καλή διαγωγή. Αφού θυμάμαι έγραφα κάτι χαζομάρες μόνο και μόνο για να μη δώσω κενή κόλλα και περνούσε από πάνω μου η καθηγήτρια και μου έλεγε «Άντε Χριστοδούλου, πάλι η κιθάρα σε έσωσε!».

Χαριστικά τελείωσα το σχολείο… διάβαζα πολύ, αλλά εξωσχολικά βιβλία. Τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν ιδιαίτερα ευχάριστα, γιατί τα πέρασα εσώκλειστος  σε οικοτροφείο, αφότου οι γονείς μου χώρισαν. Είχα υποστεί τεράστιο bulling από τους συμμαθητές μου τότε. Τώρα όταν ακούω τη λέξη αυτή γελάω, γιατί όποιος δεν έχει περάσει bulling εκείνες τις εποχές, όπου τα πράγματα ήταν πιο άγρια, δεν ξέρει τι θα πει να νιώθεις ωμό εκφοβισμό από παιδιά και από μεγάλους παράλληλα.

Τα παιδιά μπορούν να γίνουν σκληρά σε οποιαδήποτε εποχή όμως…

Δεδομένου ότι τα παιδιά είναι οι πιο σκληροί και αυστηροί κριτές πάντα, ανεξαρτήτως εποχής, και ότι τότε οι άνθρωποι δεν ήταν τόσο ευαισθητοποιημένοι, το bulling  αποτελούσε τεράστια μάστιγα. Στα δικά μου τα χρόνια δεν υπήρχε ούτε η σημερινή ενημέρωση, ούτε μαζική ευαισθητοποίηση. Υπήρχε μία καθολική νοοτροπία υπέρ του δυνατού και κατά του αδυνάτου. Θυμάμαι σαν τώρα μεγαλύτερους, να δίνουν άλλοθι στα παιδιά που είχαν περισσότερο τσαμπουκά και να »κατηγορούν» εμένα ως υπερβολικά ευαίσθητο. Το »Πρέπει να σκληρύνεις εσύ» δηλαδή, το είχα ακούσει πολλές φορές. Έχω την εντύπωση ότι τα πράγματα τώρα είναι κάπως καλύτερα συγκριτικά με τότε, γιατί υπάρχει αντίδραση από τον κοινωνικό περίγυρο. Θυμάμαι μόνο μία καθηγήτρια λίγο πιο ευαισθητοποιημένη είχε καλέσει τους δικούς μου, επειδή δε μιλούσα καθόλου και ήμουν συνέχεια μόνος μου. Η κοινωνική ζωή θα έλεγα ότι ξεκίνησε στα 18 μου. Μέχρι τότε είχα κοντά μου περισσότερο τη γιαγιά μου και κυρίως την Αρλέτα, που ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που με στήριξε τόσο πολύ.

Αυτονομηθήκατε αρκετά νωρίς… Πώς ξεκίνησε το ταξίδι σας στο χώρο του θεάτρου;

Έπρεπε κάτι να σπουδάσω επειδή υπήρχε πίεση και δεν ήξερα τι. Έπρεπε να έχω ένα «χαρτί» και καθώς σχολή ή ακαδημία για τραγουδιστές δεν υπήρχε, αποφάσισα να γραφτώ στην θεατρική σχολή. Με πίεζαν να ασχοληθώ με τη λυρική μουσική αλλά εφόσον μου άρεσε το σύγχρονο τραγούδι δεν ήθελα να ακολουθήσω. Ό,τι πιο κοντινό  μπορούσα να βρω ήταν το θέατρο…

2

Καταφέρατε ωστόσο να το συνδυάσετε πολύ καλά γράφοντας μουσική για θεατρικές παραστάσεις…

Αυτό έγινε αργότερα και αποτέλεσε κάτι αρκετά ευεργετικό για εμένα. Δεν αυτοαποκαλούμαι συνθέτης… δε ξέρω μουσική όπως άλλοι. Εγώ γράφω κάποια τραγούδια μόνος μου για να τα ερμηνεύω, από τη στιγμή που δεν έχει τύχει να συνεργαστώ με μεγάλους συνθέτες και να τραγουδήσω για εκείνους. Ξεκίνησα να γράφω μόνος μου τα τραγούδια που θα τραγουδούσα, μέχρι που κάποια στιγμή μου έγινε πρόταση, να γράψω μουσική και στίχους για τον πρώτο μου δίσκο. Αυτή η θητεία στο θέατρο με βοήθησε αρκετά να καταλάβω πώς να γράφω μουσική, βλέποντας τα πράγματα από την οπτική γωνία του σκηνοθέτη, του ηθοποιού, του συνθέτη κλπ.

 Η μουσική αποτέλεσε λυτρωτικό μέσο ώστε να έρθετε πιο κοντά στον εαυτό σας λοιπόν. Απ’ ότι καταλαβαίνω πρώτα ήρθε η ερμηνεία και μετά η σύνθεση κυρίως για πρακτικούς λόγους…

Ναι, ακριβώς. Τα πράγματα που έκανα ήταν κάπως τυχαία και μη τυχαία παράλληλα. Βέβαια πιστεύω πως όλα γίνονται για κάποιον λόγο στη ζωή.

 Σε τι ηλικία συνθέσατε το πρώτο σας τραγούδι;

Στα 24 όταν βγήκε και ο πρώτος μου δίσκος. Τότε έγραψα τους πρώτους μου στίχους. Ήταν ο Σταύρος Παπασταύρου που επέμεινε να τους γράψω εγώ, αν και μέχρι τότε δεν είχα γράψει ποτέ ξανά στη ζωή μου. Έτσι πήρα φόρα… και τελικά βγήκαν 11 τραγούδια μέσα σε λίγες μέρες. Σιγά σιγά άρχισα να γράφω και τη μουσική. Ειδικά στο δεύτερο δίσκο μου, που ήθελα να πω πιο προσωπικά πράγματα, δοκίμασα να το κάνω εντελώς μόνος. Σιγά σιγά μαθαίνεις, βελτιώνεσαι κιόλας… Έπειτα άρχισα να κάνω και τραγούδια ξενόγλωσσα.

5

Με τη μουσική ως καταφύγιο, ποιά τα μουσικά σας ακούσματα; Έχετε πει ότι ακούγατε πολύ Αρλέτα, Λένα Πλάτωνος και Χατζιδάκι ως παιδί.

Ναι, άκουγα πάρα πολύ όλους αυτούς τους καλλιτέχνες. Ήταν προσωπικότητες που με βοήθησαν να αναπτύξω μουσική παιδεία. Θυμάμαι είχα αγοράσει τον πρώτο δίσκο του Δεληβοριά που λεγόταν «Παρέλαση». Ήμουν φαν και πήγαινα σε όλες του τις συναυλίες. Εκείνος είχε μεσολαβήσει κιόλας, για να δω τον Μάνο Χατζιδάκι, να τον προλάβω.. Με τον Φοίβο γνωριστήκαμε και συνομιλώντας ένιωθα λες και τον ήξερα εκατομμύρια χρόνια!

Η σχέση σας με την Αρλέτα πώς προέκυψε και πώς καλλιεργήθηκε;

Είχα πάει να τη βρω σε μία συναυλία. Την είχα ακούσει στο ραδιόφωνο, μαγεύτηκα, έμεινα ξάγρυπνος δύο μέρες μήπως και ξαναέπαιζε στον ραδιοφωνικό σταθμό το τραγούδι της, γιατί δεν είχα άλλον τρόπο να το βρω. Καλοκαίρι λοιπόν είχα το φορητό ραδιόφωνο της γιαγιάς στο πατρικό των γονιών μου, και κοιμόμουν αγκαλιά του για δυο-τρεις μέρες. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί την τρίτη μέρα έπαιξαν στο ραδιόφωνο, όχι μόνο το τραγούδι, αλλά και συνέντευξη της. Πήρα όλους της τους δίσκους και μετά από 2 χρόνια πήγα στη συναυλία που έκανε στον Λυκαβηττό. Τη γνώρισα, ζήτησα ένα αυτόγραφο και μετά επειδή μάζευα όλες της τις συνεντεύξεις, βρήκα το πραγματικό της όνομα και με την αφέλεια ενός παιδιού άρχισα να ψάχνω στον τηλεφωνικό κατάλογο. Πήρα τηλέφωνο και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Έπειτα μεσολάβησαν 31 χρόνια φιλίας και πολλά πράγματα που θα μας πάρει πολλή ώρα να συζητήσουμε… άλλα έχουν περισσότερο και άλλα λιγότερο ενδιαφέρον.

Μας ένωναν οι συζητήσεις μας, οι βόλτες μας, τα βιβλία και οι δίσκοι που μου χάριζε… ήταν αυτό που λέμε μέντοράς μου, μέχρι που τελικά με ώθησε να ασχοληθώ με το τραγούδι. Δεν ήταν όμως σε καμία περίπτωση αυτός ο λόγος που την πλησίασα. Κάποια στιγμή με μάλωσε κιόλας, επειδή ντρεπόμουν. Στην αρχή δεν της είχα πει τίποτα και στη συνέχεια όταν κατάλαβε ότι τραγουδάω με βοήθησε πολύ. Το έμαθε και μέσα σε μία μέρα μου απάντησε ότι θα τραγουδήσω μαζί της. Μάλιστα την επόμενη βγήκα στη σκηνή χωρίς πρόβα. Μόνο την παραμονή πήγα σπίτι της να βεβαιωθεί ότι ήξερα τα τραγούδια. Εγώ έχω ακούσει τόσο πολύ Αρλέτα στη ζωή μου, που πολλές φορές οι φωνές μας γινόντουσαν μία. Είχα μάθει ακριβώς τον τρόπο που τραγουδούσε, παίρναμε τις ίδιες ανάσες και οι φωνές μας γινόντουσαν σχεδόν ίδιες. Είχα μελετήσει την Αρλέτα χωρίς να το ξέρω.

3

Αν έπρεπε να διαλέξετε μία εποχή που σας εμπνέει περισσότερο και μία που σας αντιπροσωπεύει ποιές θα λέγατε;

Η σημερινή, καμία άλλη. Ούτε πιστεύω σε άλλες εποχές, ούτε τις νοσταλγώ. Θα μου άρεσε να είχα περισσότερα χρήματα ώστε να μπορώ να ταξιδεύω πιο συχνά, αλλά δε νοσταλγώ άλλες εποχές. Παρότι είμαστε σε μία εποχή που ακόμα υπάρχουν πόλεμοι, και αυτό είναι φυσικό, γιατί ο άνθρωπος είναι ζώο ατελές, υπάρχει ένα εργαλείο στα χέρια μας ιδιαίτερα σημαντικό, η τεχνολογία. Γι’ αυτό θεωρώ ότι είμαστε τυχεροί και ίσως σχετικά καλομαθημένοι…

Εγώ ρωτάω γιατί από τα τραγούδια που ερμηνεύετε διακρίνονται στοιχεία από εποχές που ίσως υπήρχε μία μεγαλύτερη ρομαντική επιρροή…

Όχι όχι, πιστεύω πως ο ίδιος ρομαντισμός που υπήρχε τότε, υπάρχει και τώρα. Αυτό που ίσως να έχει χαθεί λίγο παραπάνω τα τελευταία χρόνια είναι το κέφι – και όχι το κέφι με την έννοια της διασκέδασης, αλλά της διάθεσης- . Και αυτό νομίζω έχει γίνει επειδή μας μάθανε ότι τα περισσότερα πράγματα γίνονται με σκοπό του τι θα βγάλουμε για να γεμίσουμε τις τσέπες μας, ή το συμφέρον γενικότερα. Έχει  χαθεί αυτό που λέμε ότι κάποιος θα γράψει μουσική για να επωφεληθεί από τη χαρά της δημιουργίας και μόνο. Λείπει και ίσως η αυθεντικότητα σε κάποια πράγματα, βέβαια αυτό έχουμε αρχίσει και το συνειδητοποιούμε τον τελευταίο καιρό. Δηλαδή τι θέλω να πω: μπορείς να έχεις μία υπέροχη τσιχλόφουσκα ροδάκινο, μία γομολάστιχα ροδάκινο, ένα στυλό που το μελάνι του θα μυρίζει ροδάκινο, ένα σαμπουάν με υπέροχο φυσικό άρωμα του φρούτου αυτού, αλλά δε θα βρεις εύκολα ένα ροδάκινο να μυρίζει γνήσιο ροδάκινο, όπως αυτό που θα φας στο χωριό σου.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα τραγούδια. Πολλοί γράφουν τραγούδια βασισμένοι στο ύφος και όχι στην ουσία, περισσότερο στο φαίνεσθαι και όχι στο είναι. Το ύφος, το φαίνεσθαι ή αλλιώς το στυλ, είναι εχθρός της ουσίας. Φτιάχνουν έτσι ένα τραγούδι σαν το σαμπουάν ροδάκινο, με άρωμα swing, ύφος vintage και retro αλλά στην ουσία δεν είναι αυτό. Η μανία μερικών να τα κάνουν όλα, επειδή υπάρχουν κι άλλες βλέψεις πίσω από αυτά, δίνει ένα αποτέλεσμα μπερδεμένο χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα με πολλαπλές, αταίριαστες επιρροές. Το αποτέλεσμα μπορεί σίγουρα να είναι ευχάριστο, ωστόσο είναι επιφανειακό και ανούσιο. Γι΄ αυτό και κάποια παλιά τραγούδια είναι τόσο διαχρονικά… επειδή είναι γνήσια στην ουσία τους.

.jpg

Δηλαδή το μυστικό της διαχρονικότητας είναι η γνησιότητα…

Ναι, ο Αττίκ ήταν αυτά που έγραφε. Δεν προσπαθούσε να μιμηθεί ένα στυλ ή να δημιουργήσει επειδή οι άλλοι έγραφαν και έπρεπε κι εκείνος να κάνει κάτι.. Άλλαζε φυσικά ύφος και πέρασε επίσης φάσεις στη μουσική του. Παρόλα αυτά, δε μεταπηδούσε ποτέ από στυλ σε στυλ τόσο επιφανειακά όσο γίνεται σήμερα. Τα παλιά τραγούδια ήταν σίγουρα πιο προσωπικά, πιο βιωματικά. Άλλωστε όσο πιο προσωπικό είναι κάτι τόσο πιο οικουμενικό θα γίνει στην τελική.

Πως θα περιγράφατε το στυλ σας σε 3 λέξεις λοιπόν;

 Δεν είμαι πολύ οπαδός του στυλ. Σαφώς και μου αρέσει η αισθητική, αλλά το στυλ είναι εχθρός της ουσίας. Συνήθως ψάχνουμε να βρούμε το στυλ, το πώς και δε μας ενδιαφέρει καθόλου το γιατί. Μπορεί να έχει πολύ ενδιαφέρον να φτιάξεις μία ταινία χωρίς σενάριο, αλλά εγώ προτιμώ αυτές που έχουν.

Να ρωτήσω τότε ποιό είναι το δικό σας γιατί, ποιά η ουσία που θέλετε να περάσετε στον κόσμο;

Κοίταξε να δεις, η ιδέα είναι ότι εγώ κάνω αυτό που κάνω προς αναζήτηση της προσωπικής μου λύτρωσης, για να καλύψω τα δικά μου κενά και να ανακουφίσω τον εαυτό μου.

Κάποια στιγμή υπήρξε μία περίοδος που βλέποντας τον κόσμο να χαίρεται ακούγοντας τα τραγούδια μου, ένιωθα χρήσιμος. Όπως είχα εγώ για παράδειγμα τα τραγούδια της Αρλέτας σαν αποκούμπι, έτσι υπήρχαν άνθρωποι που άκουγαν εμένα και αισθάνονταν όμορφα. Αυτό δεν ήθελα να το χάσω, γιατί είναι η πιο μεγάλη χαρά που μπορεί να σου δώσει η τέχνη, ότι δηλαδή κάνεις κάτι που κάνει καλό σε κάποιον άγνωστο… Αυτό είναι το πιο μεγάλο δώρο και για το κοινό και για εμένα…

Μπορώ να πω ότι νιώθω μεγάλη χαρά που παίρνετε κάποιους στίχους τόσο διαχρονικούς, τόσο ξεχωριστούς και μοναδικούς και τους φέρνετε με τόση ευκολία στο σήμερα. Δηλαδή τραγούδια τα οποία άκουγαν πιο παλιά, τα ακούω και εγώ μέσα από εσάς και άλλους καλλιτέχνες, των οποίων τις πρωτότυπες εκτελέσεις ίσως να μην τις γνωρίζω καν, και βλέπω ότι αυτή η μουσική μου αρέσει και με εκφράζει πολύ περισσότερο από άλλα σύγχρονα τραγούδια που έχουν γραφτεί.

Δεν ήταν έτσι όλα τα τραγούδια παλιά, πάντα γράφονται και «καλά» και «κακά» τραγούδια…

Βεβαίως μα γι’ αυτόν τον λόγο και προβαίνετε εσείς πρώτα στην επιλογή του κατάλληλου υλικού και των κομματιών που ξεχωρίζετε.

Σαφώς. Τα τραγούδια που επιλέγω εγώ, έσπασαν το φράγμα του χρόνου, δεν έχουν γεράσει.

xr

Εάν έπρεπε να σκεφτείτε πιο συναίσθημα προκαλεί περισσότερη έμπνευση, ποιό θα λέγατε; Μινόρε ή ματζόρε;

Τα περισσότερα τραγούδια που έχω γράψει εγώ είναι ματζόρε τώρα που το σκέφτομαι. Αλλά νομίζω πως την ώρα που είσαι πλημμυρισμένος από ένα συναίσθημα, -είτε είναι πολύ μεγάλη χαρά, είτε πολύ μεγάλη λύπη- δεν κάθεσαι να γράψεις τραγούδια. Σε ενδιαφέρει να το ζήσεις. Επίσης, εγώ δεν είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που θα μεγαλοποιήσουν και θα δραματοποιήσουν κάποιες καταστάσεις, ούτε και μου αρέσει όταν αυτό γίνεται. Προτιμώ να μιλάω για πράγματα, τα οποία μπορεί να είναι φαινομενικά σκληρά, τα έχεις περάσει, όμως τα βλέπεις διάφανα πια. Δε μου αρέσει καθόλου η μεμψιμοιρία στα τραγούδια. Κυρίως όσων αφορά τους στίχους. Η έμπνευση μπορεί να είναι το ό,τιδήποτε.

  Στον καινούργιο δίσκο, έχω ένα  τραγούδι που γράφτηκε από την μαρτυρία ενός κοριτσιού που μου είπε ότι ήταν παντρεμένη με δυο παιδιά και παρόλο που έμεινε για δέκα χρόνια με αυτόν τον άνθρωπο, δεν είπε ποτέ ο ένας στον άλλον σ ‘αγαπώ. Εμένα αυτό με συγκλόνισε. Ζήτησα να μάθω περισσότερα, και μετά από δυο-τρεις μέρες πήρα το μολύβι μου κι άρχισα να γράφω στιχάκια, που δεν έχουν να κάνουν καθόλου με μελοδραματισμό. Λένε το πολύ απλό:

»α μπε μπα μπλομ θα κρυφτώ  στον παλιό καλό μου εαυτό / που ‘χε χαθεί στη σκιά στη σιωπή/ α μπε μπα μπλομ βγαίνω εγώ/ στη ζωή αυτή ήταν γραφτό να μην σου πω ούτε ένα σ ‘αγαπώ»

Θέλω να σου πω, ότι μπορεί να είναι μια ιστορία που ενδεχομένως να ακούσεις και να σου κάνει εντύπωση, μπορεί να είναι κάτι δικό σου, κάτι που έχεις δει πριν από χρόνια και το ξαναφέρνεις στη μνήμη σου…

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που ζηλεύετε; Που θα θέλατε ίσως να το έχετε γράψει ή να το είχατε ερμηνεύσει εσείς;

Όχι, δεν έχω ζηλέψει κάτι.. αν θέλω να πω κάτι, μπορώ να το πω και θα το πω. Μου αρκεί αυτό. Μου αρκεί που τη μουσική την έχουμε όλοι, μπορούμε να τη χαρούμε όλοι ανεξαρτήτως της προέλευσης της. Ίσως παρόλα αυτά, στην ερώτησή σου να απαντούσα ότι ζηλεύω κάποια από τα κομμάτια που ξέρω ότι δε μπορώ να πω καλά. Για παράδειγμα υπάρχουν άριες απίστευτες, τις οποίες δε μπορώ να τραγουδήσω, ή ας πούμε ρεμπέτικα που με δυσκολεύουν.

Αν μπορούσατε να βγείτε για καφέ με έναν σκηνοθέτη και έναν μουσικό από οποιαδήποτε εποχή, χώρα και είδος τέχνης…

Θα ήμουν πολύ χαρούμενος αν μπορούσα για λίγο να μιλήσω με τον Nτεμπυσσύ  ή με τον Αττίκ, να τους ρωτήσω πώς τους φαίνονται τα νεανικά τους τραγούδια..

Λογικά θα θέλατε αυτούς τους δύο να τους ακούσετε να συνομιλούν μεταξύ τους..

Θα ήθελα πολύ να παντρέψω τον Αττίκ με την Αρλέτα… να τους ακούσω να συζητάνε γιατί και οι δυο είχαν τρομερό χιούμορ … θα κόβανε και θα ράβανε ιδανικά! Η Αρλέτα είχε τραγουδήσει κιόλας Αττίκ.

Εκτός από τις τέχνες, τη μουσική και το θέατρο… ποιά άλλη ασχολία σας αρέσει; Πού αλλού θα λέγατε ότι έχετε κλίση;

Είμαι πολύ καλός μάγειρας! Εδώ στην Αθήνα δε μαγειρεύω γιατί αφενός είμαι μόνος μου και δεν έχει πλάκα και αφετέρου γιατί δεν μου επιτρέπεται στο σπίτι που μένω… Ανακάλυψα ότι είμαι καλός στο μαγείρεμα στην Ισπανία, γιατί ερχόντουσαν οι φίλοι και τρώγαμε παρέα. Αυτό στην Ισπανία το έχουν πολύ! Όπως οι φοιτητές….

«Η χαρά μόνο όταν μοιράζεται πολλαπλασιάζεται», έλεγε ένας φίλος μου στιχουργός και νομίζω ότι είναι πολύ εύστοχο. Στην Βαρκελώνη τους είχα βάλει να φτιάχνουν και ελληνικές συνταγές! Πάσχα ας πούμε, φτιάχναμε κάθε χρόνο τσουρέκια και καθόμασταν όλοι μαζί.

Giorgis+Christodoulou+kentriki

Η Ισπανία πώς προέκυψε;

Μου άρεσε πάρα πολύ και πήγαινα συχνά. Κάποια στιγμή γνώρισα μουσικούς και έγραψα τραγούδια στα ισπανικά και κυκλοφόρησε και ο δίσκος εκεί …

Σας αρέσουν οι μοναχικές περιπλανήσεις, οι πιο εσωστρεφείς στιγμές, όμως φαίνεστε πολύ κοινωνικός και ομιλητικός. Προτιμάτε τις στιγμές με την παρέα ή αυτές που αφιερώνετε στον εαυτό σας περισσότερο;

Και τις δύο. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που εκτιμούν τη σιωπή και δε την φοβούνται. Είναι καλό να κάνεις παρέα με τον εαυτό σου, να μην νιώθεις άσχημα.

Είμαστε κιόλας σε μία εποχή που οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να μείνουν μόνοι τους… δεν αντέχουν την μοναξιά.

Ακούω συχνά να λένε «δε μπορώ να πάω μόνος μου για καφέ, για φαγητό, σε θέατρο ή σε συναυλία..». Δεν το καταλαβαίνω γιατί να στερήσεις αυτό το δώρο από τον εαυτό σου επειδή δεν έχεις παρέα να έρθει μαζί σου. Ή άλλοι το θεωρούν αφύσικο να κάνουν μία βόλτα μόνοι τους. Εγώ το θεωρώ πολύ φυσιολογικό και το κάνω αρκετές φορές. Κάνω καλή παρέα με τον εαυτό μου.. όχι πάντα βέβαια! Μιλάμε και άλλοτε τα βρίσκουμε άλλοτε τσακωνόμαστε! Γι’ αυτό και περνάω καλά με…

…Με ανθρώπους που κάνουν επίσης καλή παρέα με τους εαυτούς τους..

Πολύ σωστά…

Αυτό είναι και το υγιές…

.jpg

Αυτή τη στιγμή τι κάνετε;

Κάναμε μία συναυλία με την Ανδριάνα Μπάμπαλη στο Παλλάς στις 4 Μαΐου που ήταν μόνο ντουέτο.

28 Απριλίου πήγα Τρίπολη στο Μαλλιαροπούλειο θέατρο «με τον Αττίκ στο Παρίσι», σε ένα θεατράκι «κόσμημα» καθώς είναι πανέμορφο.

Βγήκε και ο δίσκος μου «αν η αγάπη ήταν δρόμος» μέσα στο Μάιο, με ελληνικά τραγούδια και συμμετοχές διάφορων καλλιτεχνών, κυρίως γυναικών και στις 7 Ιουνίου θα τον παρουσιάσουμε στο Νομισματικό Μουσείο.

Στις 13 Ιουνίου θα είμαστε με την Ανδριάνα Μπάμπαλη στη γκαλερί Βlender στη Γλυφάδα, παίζοντας τα ντουέτα μας με τίτλο «2 σαν 1» και από 15 Ιουλίου «ο Αττίκ στο Παρίσι» θα περιοδεύσει στη βόρεια Ελλάδα με το ΔηΠεΘέ Κοζάνης.

Μετά θα δείξει!

Εύχομαι να συνεχίσετε δυναμικά να μας εμπνέετε με τη μουσική σας! Καλή συνέχεια και καλοτάξιδος ο νέος δίσκος!

Ευχαριστώ πολύ! Να είσαι καλά!

 

Advertisements