Μηδενισμός και Ιστορία

 

Εκατό πενήντα χρόνια μεταφυσικής εξέγερσης και μηδενισμού είδαν να επιστρέφει επίμονα, κάτω από διαφορετικά προσωπεία, το ίδιο ρημαγμένο πρόσωπο, το πρόσωπο της ανθρώπινης διαμαρτυρίας. Ορθωμένοι όλοι ενάντια στη μοίρα και τον δημιουργό της, επιβεβαίωσαν τη μοναξιά της ανθρώπινης ύπαρξης, την εκμηδένιση κάθε ηθικής. Ταυτόχρονα όμως όλοι προσπάθησαν να κτίσουν ένα καθαρά γήινο βασίλειο, στο οποίο θα βασίλευε ο κανόνας της επιλογής τους.

rebel4.jpg

Αντίζηλοι του Πλάστη, βάλθηκαν όπως ήταν φυσικό, να ξαναφτιάξουν το σύμπαν για λογαριασμό τους. Εκείνοι που απέρριψαν- για τον ξαναδημιουργημένο κόσμο τους-  κάθε άλλο κανόνα εκτός από εκείνον του πόθου και της ισχύος, ρίχτηκαν στην αυτοκτονία ή στην τρέλα και ύμνησαν την αποκάλυψη. Οι άλλοι, που θέλησαν να δημιουργήσουν τον κανόνα τους με τη δική τους δύναμη, διάλεξαν τη μάταιη επίδειξη, το φαίνεσθαι ή την κοινοτοπία, ή ακόμα τον φόνο και την καταστροφή.

rebel2.jpg

Αλλά ο Σαντ και οι ρομαντικοί, Καραμαζόφ ή Νίτσε, εισχώρησαν στον κόσμο του θανάτου μόνο και μόνο επειδή θέλησαν την αληθινή ζωή. Έτσι ώστε να αντηχεί, ως αποτέλεσμα αντίστροφο,σ’εκείνο τον τρελό κόσμο το σπαρακτικό κάλεσμα προς τον κανόνα, την τάξη και την ηθική. Τα πορίσματά τους κατάντησαν ολέθρια ή ελευθεροκτόνα μόνο από τη στιγμή που απέβαλαν το φορτίο της εξέγερσης, ξέφυγαν από την πίεση της και προτίμησαν τη βολή της τυραννίας, ή της δουλείας.

Η ανθρώπινη εξέγερση, στις υψηλότερες και τραγικές μορφές της, δεν είναι, δεν μπορεί να είναι παρά μια μακριά διαμαρτυρία ενάντια στον θάνατο ένα λυσσαλέο κατηγορητήριο αυτής της μοίρας που διέπεται από τη γενικευμένη θανατική ποινή. Σε όλες τις περιπτώσεις που συναντήσαμε, κάθε φορά η διαμαρτυρία απευθύνεται σε οτιδήποτε είναι παραφωνία μέσα στη πλάση, αδιαφάνεια, διάσπαση συνέχειας.

rebel3.jpg

Πρόκειται λοιπόν, στην ουσία για μια ατελείωτη διεκδίκηση ενότητας. Η άρνηση του θανάτου, η επιθυμία για διάρκεια και διαφάνεια είναι τα ελατήρια όλων αυτών των αξιοθαύμαστων ή παιδιάστικων εκδηλώσεων παραφροσύνης. Είναι, άραγε, μόνο η άτολμη και προσωπική άρνηση του θανάτου; Όχι αφού πολλοί απ’αυτούς τους επαναστάτες πλήρωσαν ό,τι έπρεπε για να σταθούν στο ύψος των απαιτήσεών τους.

Ο επαναστάτης δεν ζητά τη ζωή, αλλά τους λόγους για να ζει. Απορρίπτει τις συνέπειες του θανάτου. Αν τίποτα δεν διαρκεί, τίποτα δεν δικαιολογείται, ό,τι πεθαίνει πεθαίνει δεν έχει νόημα. Αγώνας ενάντια στον θάνατο σημαίνει διεκδίκηση του νοήματος της ζωής, σημαίνει πάλη για τον κανόνα και την ενότητα.

 

“Ο επαναστατημένος άνθρωπος”Αλμπέρ Καμύ, εκδ. Πατάκη