Κάτι σαν αποχαιρετισμός καθώς ανάσαινε

Κάτι σαν αποχαιρετισμός καθώς ανάσαινε

κατέβαινε στο χολ

με τα εσώρουχα

με το πρόσωπο βαμμένο σαν κλόουν

μια βόμβα από την Κολονία στη δεξιά τσέπη

το «Μία εποχή στην κόλαση”

στην αριστερή ,

λωρίδες ηλιοβασιλέματος

σαν ίνες φλαμουριάς

εξαντλούσαν τα μπράτσα του ,

και το πρωί τον βρήκαν

κρεμασμένο στης εξόδου κινδύνου

το παράθυρο ,

με πρόσωπο παγωμένο και σαν λάμπα σβησμένο ,

και τα σπουργίτια

ήταν κάτω στους θάμνους

και φίλε ,

τα σπουργίτια δεν τραγουδούν

και

(οι άνθρωποι , όχι τα σπουργίτια )

τον κατέβασαν από την σκάλα

σαν άχρηστη κουκουβάγια .

 

Νίκη !

Επιτεθήκαμε καταμεσής μιας

καθημερινής αυγής

όλα τους τα πλοία ήταν στο λιμάνι

και τους βάλαμε φωτιά και φτιάξαμε 

ένα τεράστιο ξημέρωμα 

στρέψαμε το κανόνι στον καθεδρικό ναό

κόψαμε του ιππικού τα πόδια

πιάσαμε τον στρατό πιωμένο στα χαρακώματα

τους τρυπήσαμε σαν γουρούνια

βγάζοντάς τους απ’τα όνειρα

και οι γυναίκες τύχη καμιά δεν είχαν

οι μικρούλες ειδικά

τις ξεγυμνώσαμε

ουρλιάζοντας

και τις βιάσαμε με κάθε τρόπο

τις ξεψυχήσαμε

σκοτώσαμε μερικές

κόψαμε τις ρώγες από άλλες

ύστερα φάγαμε όλο το κρέας και

ήπιαμε όλα τα ποτά της πόλης .

 

Ο πόλεμος ήταν ωραίος 

για όσο νικούσαμε ακόμα .

 

Μετ’εμβατηρίων αναχωρώντας

τίποτα πίσω όρθιο

δεν είχαμε αφήσει

μόνο φωτιά και καπνό

και θάνατο

και ξεμακραίνοντας πάνω στο λόφο

το ξημέρωμα

τα λουλούδια

μας χάρισαν την ομορφιά τους

για ανταμοιβή .

 

 

Ο χορός της ζωής 

Η περιοχή που διαχωρίζει την ψυχή απ’το μυαλό

προσβάλλεται ποικιλοτρόπως

από την εμπειρία –

Κάποιοι χάνουν όλο το μυαλό και γίνονται ψυχή :

τρελοί .

Κάποιοι χάνουν όλη την ψυχή και γίνονται μυαλό :

διανοούμενοι .

Κάποιοι τα χάνουν και τα δύο και γίνονται :

αποδεκτοί .

 

Δείτε επίσηςΝτοκιμαντέρ για την ζωή του Bukowski

Πηγή : Αμερικάνοι ποιητές ,εκδόσεις ΗΡΙΔΑΝΟΣ , Αθήνα 2007 .

Μετάφραση : Γιάννης Λειβαδάς

 

 

 

 

Advertisements