Ουλαλούμ (1936)

Ήταν σαν να σε πρόσμενα κυρά,
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι έλεγα: Θα `ρθει απόψε απ’ τα νερά, κι από τα δάσα!

Θα `ρθει αφού φλετράει μου η ψυχή
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι,
και θα μυρίζει φώτα ήλιο και βροχή το νιο φεγγάρι!…

Και να, το κάθισμά σου συγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα,
και να μαζί σου κιόλας αρχινώ, χρυσή, κουβέντα.

Πως να… θα μείνει ο κόσμος με το «μπα»
που μ’ έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει καπνός
και τάχας σύγνεφα θαμπά, προς τη σελήνη…

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ…
Κίνησα να σε βρω στο δρόμο ωϊμένα!
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα), χρυσή, κι εσύ με μένα!…

Τόσο πολύ μ’ αγάπησες, κυρά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
πάταγα γω στραβός μες στα νερά; κι εσύ κοντά μου!…

Εδώ μια ευτυχής «σύμπραξη» της ποίησης του Σκαρίμπα με τις νότες του Άσιμου και την χαρακτηριστική φωνή της Λεονάρδου , από ζωντανή ηχογράφηση στο Κύτταρο το 1987 :

Σπασμένο καράβι

Σπασμένο καράβι να ‘μαι πέρα βαθειά
έτσι να ‘μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι
Να ‘ν’ αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω-γύρω
με κουφάρι γυρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω
Να ‘ν’ η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι να ‘ναι
και τα βράχια κατάπληχτα και τ’ αστέρια μακριά
να κοιτάνεΔίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές
το φεγγάρι

Έτσι να ‘μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό
έτσι να ‘μαι
σ’ αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό
να κοιμάμαι

Οι παραπάνω στίχοι του 1936 τραγουδήθηκαν (και εξακολουθούν ) όσο λίγοι , χάρη στη μελοποίηση του Γιάννη Σπανού για τον Κώστα Καράλη το 1975 :

Φαντασία (1936)

Nα ‘ναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί
προς έναν δρόμο φειδωτό που σβει στα χάη,
και σένα του καπέλου σου πλατειά και φανταιζί
κάποια κορδέλα του, τρελά να χαιρετάει.

Kαι να ‘ν’ σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά
γι’ άστρα, τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων,
κι αυτός ο άνεμος τρελά-τρελά να μας σκουντά
όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.

Kι όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός
για ένα —με γυάλινα πανιά— πλοίο που πάει
όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο που πέφτει εκτός:
όξ’ απ’ τον κύκλο των νερών — στα χάη.

Kι όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί
πέρ’ από τόπους και καιρούς έως ότου —φως μου—
(καθώς τρελά θα χαιρετάει κείν’ η κορδέλα η φανταιζί)
βγούμε απ’ την τρικυμία αυτού του κόσμου…

Και η νεότερη μελοποίηση (μόλις το 2014) ανήκει στον Παναγιώτη Τσεβά , για την ταινία «Από Έρωτα» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη .

 

Λίγα λόγια για τον Γιάννη Σκαρίμπα : 

Ο Γιάννης Σκαρίμπας , με καταγωγή από την Φωκίδα , έκανε την εμφάνισή του στα ελληνικά γράμματα την δεκαετία του 1910 , με δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και περιοδικά ,ως Κάλλις Εσπερινός . Το 1929 , υπογράφει για πρώτη φορά με το πραγματικό του όνομα καθώς λαμβάνει  το Α΄ βραβείο διηγήματος για το πεζό Ο καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης, το οποίο δημοσίευσε στο περιοδικό Ελληνικά Γράμματα του Κωστή Μπαστιά.

Ο Γ.Σκαρίμπας έζησε κατα κύριο λόγο στην Χαλκίδα (την οποία μάλιστα τίμησε σε ορισμένα ποιήματά του ) , αφήνοντας πίσω του έργο ευρύτατης θεματολογίας και έκτασης . Ο ίδιος θα αυτοσυστηθεί ως : «συνταξιούχος τελωνειακός, διασαφιστής και τάχα λογοτέχνης» , αλλά και «Ανάξιος απόγονος ορεσίβιων προγόνων»  , αναφερόμενος στην καταγωγή του από την Φωκίδα.

 

Πηγές : Η μηχανή του χρόνου , ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

 

 

 

 

Advertisements