*Το εξώφυλλο της πετυχημένης σειρά του Netflix: Mindhunter

Πρόσφατα αποφασίσαμε να παρακολουθήσουμε με έναν φίλο μου την πρώτη σεζόν του Mindhunter, μια σειρά του Netflix η οποία παρουσιάζει τις απαρχές της μελέτης των κατά συρροήν δολοφόνων με σκοπό την κατανόηση του τρόπου σκέψης και δράσης τους. Ένα από τα πιο δυνατά σημεία του Mindhunter είναι οι συνεντεύξεις των δολοφόνων (οι συνεντεύξεις της σειράς είναι βασισμένες στις πραγματικές συνεντεύξεις των εγκληματιών), όπως του διαβόητου Edmund Kemper, οι οποίες αποτελούν και το αντικείμενο μελέτης των πρωταγωνιστών.

kemper

Ο Edmund Kemper στην σειρά του Netflix και στην πραγματικότητα

Αν και η σειρά διαπραγματεύεται αρκετά ευαίσθητα θέματα, την ολοκληρώσαμε μέσα σε μια ημέρα χωρίς καν να το καταλάβουμε. Σίγουρα σημαντικό ρόλο έπαιξαν η σκηνοθεσία, το καλογραμμένο σενάριο και οι δυνατές ερμηνείες των ηθοποιών, αλλά σε αντίθεση με άλλες σειρές που έχουμε παρακολουθήσει μαζί, η παρακολούθηση του Mindhunter δημιουργούσε στον χώρο μια ατμόσφαιρα άκρως καθηλωτική και για αυτό ήταν υπαίτιες οι αληθινές ιστορίες των δολοφόνων.

Αλήθεια, γιατί μας αρέσει τόσο πολύ να βλέπουμε σειρές και ταινίες βασισμένες σε πραγματικά εγκλήματα; Συζητώντας το με τον φίλο μου, καταλήξαμε στους ακόλουθους λόγους :

  • Ο βασικότερος, ίσως, λόγος είναι η περιέργεια. Μέσα από αυτές τις σειρές/ταινίες έχεις την ευκαιρία να μπεις στο μυαλό αυτών των ανθρώπων. Μαθαίνεις για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον κόσμο, το πως δικαιολογούν (αν δικαιολογούν) τις ειδεχθείς πράξεις τους και σε κάποιες περιπτώσεις εκπλήσσεσαι με την μόρφωσή τους, αλλά και με το πόσο “καθημερινοί” φαίνονται εκ πρώτης όψεως.
  • Επιπλέον, το περιβάλλον στο οποίο “αλληλεπιδράς” με το διαφορετικό είναι απολύτως ασφαλές. Είναι ο ίδιος λόγος που παρακολουθούμε ταινίες τρόμου. Μέσα από την οθόνη σου δίνεται η ευκαιρία να έρθεις σε μια έντονη συναισθηματική κατάσταση, να νιώσεις πως απειλείσαι, χωρίς να διατρέχεις κανένα σωματικό κίνδυνο στην πραγματικότητα.
  • Τέλος, σου αρέσει η επιβεβαίωση του ότι δεν θα μπορούσες να είσαι εσύ ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Όσο κι αν μοιάζουν με “ανθρώπους τις διπλανής πόρτας” κι όσο κι αν προσπαθούν να ρίξουν το φταίξιμο, κυρίως, σε τραύματα της παιδικής τους ηλικίας, αυτοί οι εγκληματίες, έχουν μια ριζική διαφορά από εσένα. Οι φρικτές πράξεις τους σου προκαλούν αηδία, αντίδραση τελείως διαφορετική με τη δικιά τους, οι οποίοι περιγράφουν με απόλυτη ηρεμία, ή και περηφάνια, τις δράσεις τους.

Μέσα από αυτές τις εμπειρίες, λοιπόν γινόμαστε κι εμείς για λίγο Mindhunters. Προσπαθούμε να μπούμε στο μυαλό αυτών των διαταραγμένων προσωπικοτήτων, να βρούμε τα κίνητρά τους και τη μέθοδό τους και εν τέλει να δούμε τι τους διαφοροποιεί από εμάς.

 

Περόγαμβρος Γιώργος