Σε σκέφτομαι και χαμογελώ.

Τώρα μιλάμε με “θα”,

γιατί αυτό βοηθά.

Θα έρθεις,

θα με πάρεις αγκαλιά,

θα με ξυπνήσεις,

θα πάμε,

θα μείνω,

φοβάμαι.

Πάλι γράφω,

και φοβάμαι

μη σε ξυπνήσω.

Γι’ αυτό κρατώ

το μολύβι σφυχτά

και απλώνομαι λίγο.

Κοίτα πόσο προσέχω.

Όταν δεν έχω ύπνο

κι η καρδιά μου

πιο γρήγορα χτυπά,

τότε σε έχω

περισσότερο ανάγκη.

Όταν δεν έχω ύπνο

κι η καρδιά

πιο γρήγορα χτυπά,

τότε είναι που

περισσότερο προσέχω.

Μη σε ξυπνήσω.

 

Τον αέρα μου μετράω.

Δε θυμάμαι ν’ αναπνέω.