Ο ποιητικός διαγωνισμός U Write ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Καθώς οι συμμετοχές που λάβαμε ήταν εξαιρετικά αξιόλογες, θεωρούμε ως αποστολή μας την ανάδειξη και την προβολή όσο το δυνατόν πιο πολλών έργων και των δημιουργών τους. Έτσι λοιπόν, εκτός από την  ανθολογία με τα πρώτα 100 έργα που θα εκδοθεί, και την δημοσίευση του διαδικτυακού περιοδικού “Magnum Opus”, προβλέπουμε την δημοσίευση μιας σειράς αφιερωμάτων, τόσο των διακρηθέντων, όσο και πολλών άλλων συμμετεχόντων.

Σήμερα, γνωρίζουμε καλύτερα την Βικτωρία Σαμοθράκη η οποία βραβεύθηκε με το Γ Βραβείο για το έργο της Homo Neanderthalensis.


BIOΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ

Η Βικτωρία Σαμοθράκη κατάγεται από τη Λέσβο, σπούδασε Κοινωνική Εργασία, έκανε ένα μεταπτυχιακό στην Κοινωνική Ανθρωπολογία και στην πορεία μυήθηκε στο θέατρο και την υποκριτική τέχνη ολοκληρώνοντας τη Δραματική Σχολή «Πράξη Επτά» το 2013. Έκτοτε ακροβατεί ανάμεσα σε διάφορες ταυτότητες και επαγγελματικές ιδιότητες. Ως κοινωνική λειτουργός έχει εργαστεί με διάφορες ευάλωτες πληθυσμιακές ομάδες όπως πρόσφυγες, κακοποιημένες γυναίκες, ηλικιωμένοι, χρήστες ψυχοτρόπων ουσιών κ.ά.

Στο θέατρο έχει εμφανιστεί στις παραστάσεις «Φωνές Γυναικών» Studio Πράξη Επτά, «Ο Αιγόκερως», «Weiβ» και «Βερενίκη» με την ομάδα Mannshauft στο Θέατρο Rabbithole, «Τρεις Αδελφές» του Τσέχωφ στο θέατρο Τζένη Καρέζη. Επίσης το 2015 παρουσίασε ένα δικό της θεατρικό κείμενο με τίτλο «ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Ένας μονόλογος της Ωραίας Ελένης» στο Studio Πράξη Επτά.

Σήμερα, εργάζεται ως κοινωνική λειτουργός στον τομέα της πρόληψης των εξαρτήσεων (ΟΚΑΝΑ), παρακολουθεί το Μεταπτυχιακό πρόγραμμα του ΕΚΠΑ «Θέατρο, Λογοτεχνία και Γλώσσα στην Εκπαίδευση» και ενίοτε γράφει κριτικές για θεατρικές παραστάσεις. Η ποίηση υπήρξε ‘σύντροφος’ και σύμμαχος’ σε όλη την πορεία της ζωής της παρόλο που δεν τόλμησε ποτέ να εκδώσει κάποια ποιητική συλλογή. Δεν παύει, ωστόσο να κάνει όνειρα για το μέλλον. Μόνιμο και πάγιο ενδιαφέρον της παραμένει το ων που λέγεται «Άνθρωπος».

DSC_1248_00001_00001_00001

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Λίγα λόγια για μένα λοιπόν. Είμαι ένας άνθρωπος που για πολλά χρόνια υπήρξα «εγκλωβισμένος μέσα σε άχαρα θρανία», «χαμένος μέσα σε λέξεις και σε γράμματα», «θαμμένος μέσα σε ανούσιες θεωρίες που βερμπαλίζουν ασύστολα». Ίσως, έτσι να αισθάνεστε και εσεές. Εν πάση περιπτώσει, μέσα από αυτή την επίπονη μου περιπλάνηση κατέληξα στο συμπέρασμα ότι καμιά θεωρία δεν είναι αρκετή για να περιγράψει την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής. Και κάπου εδώ έρχεται η συγκλονιστική φράση του Σίγκμουντ Φρόυντ ότι «όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί». Αν υπάρχει, λοιπόν, κάτι που μπορεί να αποτυπώσει όσα δεν μπορεί η επιστήμη να ερμηνεύσει για μένα είναι η τέχνη.

Η ποίηση, όπως και άλλες τέχνες, έχει τη μαγική ιδιότητα να προσεγγίζει το άπιαστο ,το άυλο ,το ανερμήνευτο, το δυσερμήνευτο, το μεταφυσικό και το ακαθόριστο . Η ποίηση είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο ερμηνείας του κόσμου μας, ένας μεγεθυντικός φακός θέασης της ψυχής μας, ένας τρόπος για να μιλήσουμε για όσα δεν μπορούν αλλιώς να ειπωθούνε.

MIR_7815-1-2

Η ποίηση στη δική μου ζωή ήρθε από πολύ νωρίς. Θυμάμαι ένα περιστατικό. Πρέπει να ήμουν Β’ η Γ’ Δημοτικού όταν έγραψα σε μία σχολική έκθεση τη φράση «και όταν αντίκρισα τη θάλασσα έκλαψα». Τη θυμάμαι ακόμα αυτή την πρόταση όπως θυμάμαι και τη δασκάλα μου να μου λέει «Πώς σου ήρθε να το γράψεις αυτό; Το διάβασες κάπου;» ,της απάντησα ότι «Όχι, δεν το διάβασα κάπου» αλλά δεν ήξερα να της απαντήσω ‘από πού μου ήρθε αυτό’.

Στην πορεία της ζωής μου οι εκθέσεις μου ήταν όλο και πιο λίγο ‘ποιητικές’ γιατί στο σχολείο μάθαμε ότι δεν έπρεπε να είναι ‘ποιητικές’. Έτσι, τις ποιητικές και λογοτεχνικές μου ανησυχίες τις κράτησα για μένα. Στις δύσκολες στιγμές που ήλθαν η ποίηση, είτε μέσω της ανάγνωσης είτε μέσω της γραφής, με συντρόφευσε και με βοήθησε να μιλώ για όσα δεν μπορούσα με άλλους τρόπους να εκφράσω.

Θυμάμαι ενδεικτικά πως στα πλαίσια μιας παλαιότερης συνέντευξης είχα πει πως «πάντα έγραφα. Στα θρανία, σε κάτι εφηβικά λευκώματα, σε ένα ημερολόγιο μου που και που κάτι «μακρόσυρτες» σκέψεις , λίγο μετέπειτα κάτι στιχάκια για φίλους. Τίποτα σοβαρό με λίγα λόγια, τίποτα αξιομνημόνευτο. Κυρίως έγραφα για μια δικιά μου ανάγκη, άγνωστη τις περισσότερες φορές και επιμελώς τα εξέδιδα όλα στο συρτάρι των αχρήστων μου».

MIR_7738mmbm

Πράγματι, δεν έχω τολμήσει ποτέ να εκδώσω τα ποιήματα μου, ίσως γιατί τα υποτιμώ ή ίσως γιατί μου αρκεί να γράφω για μένα. Σε αυτό το διαγωνισμό ποίησης αποφάσισα να λάβω μέρος γιατί με διακίνησε το εξής περιστατικό: σε ένα μάθημα της Λογοτεχνίας του Μεταπτυχιακού Προγράμματος που παρακολουθώ, είχαμε καλεσμένο τον ποιητή Αντώνη Φωστιέρη. Κατά τη διάρκεια αυτής της ενδιαφέρουσας συζήτησης που κάναμε στην τάξη, του ανέφερα ότι κατά καιρούς καταπιάνομαι με την ποίηση αλλά γενικώς υποτιμώ τα γραπτά μου. Θυμάμαι πώς μου είπε εν ολίγοις να συνεχίσω να γράφω αφού είναι μία ανάγκη μου και να αφήσω τους άλλους να κρίνουν την ποίηση μου όταν αποφασίσω να την ‘εξωτερικεύσω’.

Έτσι, αποφάσισα να τολμήσω να ‘εξωτερικεύσω’ τις ποιητικές μου ανησυχίες και έστειλα πέντε ποιήματά μου σε αυτό το διαγωνισμό. Το γεγονός ότι ένα από αυτά βρέθηκε ανάμεσα στα τρία βραβευμένα ποιήματα σαφώς με χαροποιεί και μου δίνει θάρρος να συνεχίσω να γράφω.

Δεν ξέρω ακόμη και τώρα αν θα καταφέρω ποτέ να εκδώσω μία ποιητική συλλογή. Το μόνο σίγουρο είναι πώς θα συνεχίσω να εκφράζομαι μέσα από την ποίηση αλλά και μέσα από άλλες τέχνες που αγαπώ γιατί απλά με βοηθάει να ‘ψηλαφίσω’ το χάος της ανθρώπινης ψυχής αλλά και του κόσμου μας.

.jpg

Homo Neanderthalensis

Το σώμα μου πονάει τόσα χρόνια
εγκλωβισμένο μέσα σε άχαρα θρανία,
σε άψυχα γραφεία
καθηλωμένο στις παγερές οθόνες του υπολογιστή.
Χαμένο μέσα σε λέξεις και σε γράμματα.
Θαμμένο μέσα σε ανούσιες θεωρίες
που βερμπαλίζουν ασύστολα.
Μέσα σε ένα πολιτισμό ασώματο της διανόησης
το σώμα μου βογγάει …
Το σώμα μου στεγανοποιήθηκε
μέσα στα τσιμεντένια οικόπεδα.
Το σώμα μου εμπόρευμα εργοστασίου.
Το σώμα μου κρέας στη μηχανή παραγωγής.
Το σώμα μου ένα δοχείο γέννησης παιδιών.
Το σώμα μου αποθηκευτικό βάζο τραυμάτων.
Κάποτε νόμιζα πως τα σώματα γεννιούνται ελεύθερα.
Τώρα ξέρω πως τα σώματα εκδικούνται.
Το σώμα μου επιτίθεται στο σώμα μου
με ρόπαλα, τσεκούρια και βέλη.
Φωνάζει «Ελευθερία!»
Όχι δεν είναι αυτοάνοσο νόσημα.
Είναι η άνωση του Σώματος.
Η επανάσταση της Σάρκας.
Είναι η επιτακτική ανάγκη επιστροφής
στον Homo Neanderthalensis.

Βικτωρία Σαμοθράκη