Μάτια Ι

Τι εύκολα που θα ήταν όλα,
αν μπορούσα, να σου δανείσω,
να φορέσεις για λίγο τα δικά μου μάτια
Έτσι λίγο θα αρκούσε, στον καθρέπτη να κοιταχτείς,
για να δεις, πως κάθε φορά που σε βλέπω η ανάσα μου γίνεται κομμάτια
Δεν πειράζει όμως.
Μου αρκεί να λατρεύω το δικό σου βλέμμα.
Με ο, τι κόστος και εάν έχει αυτό.
Μου θυμίζει πως η αγάπη μπορεί να υπάρξει στη γη.
Παντοτινή.
Σαν άμετρη προσευχή
   

 

Μάτια ΙΙ

Αχ τα μάτια σου μιλάνε,
ξέρουν πως να τραγουδάνε.
Με ρυτίδες, δείχνουν πως γελάνε,
κοκκινίζουν όταν ξεσπάνε
Και δύσκολα όταν νιώθεις,
δεν διστάζουνε να κλαίνε.
Κ ’είναι αυτό που μετανιώνεις
μα τα μάτια σου ανθήσαν μόλις
Ακόμα, κι ‘αν τα μάτια σου πετάνε,
φεύγουν, τρέχουν ή διψάνε…
Τότε, που με άλλα μάτια ξενυχτάνε,
δεν πειράζει, εάν τα βλέπω στο φινάλε
Σαν άνεμοι φυσάνε,
φέρνοντάς σε κοντά ή πέρα.
Μάτια πάντα μπερδεμένα
που είδαν στη ζωή όνειρα κλεμμένα
Κι’ αν από γεράματα γυαλιά θα βάλουν
σε κάθε τους σπασμό, αθώα νιότη θα στάζουν.
Όπως την πρώτη φορά που τα είδα να λάμπουν
στο ημίφως, όπου έκλεισαν ώστε κοντά τα χείλη να’ ρθουν
Τι τρυφερά που είναι τα μάτια σου…

 

 

 

Μάτια ΙΙΙ

Μάτια, τι να σας κάνω εάν κάθε τι που βλέπετε,
με κάποιο τρόπο γυρνάει σε εκείνον;
Βλέμματα ομήρων
του έρωτος καθήκον
Μάτια, τι να σας κάνω, κι’ ας βλέπετε πολλά;
Αφού η αγανάκτησή σας φεύγει μόνο όταν κατεβάζετε ρολά
Βλέμματα θολά
και εξ αποστάσεως αέναα φτωχά
Στέλιος Αγγελόπουλος