Απόψε η νύχτα φιλοξενεί τον πιο γλυκό αέρα.

Τα πιο γλυκά θροΐσματα των φύλων

που ηχούν σε μια νεκρή πόλη,

που κάποτε έμοιαζε αθάνατη.

Τι κι’αν τα φώτα είναι ανάμενα;

Δουλειά τους είναι να μη σβήνουν,

και να κρατούν συντροφιά στις σκιές,

στα στοιχειωμένα μονοπάτια που χάραξαν

εκείνα τα φαντάσματα-οι άνθρωποι,

που κρύβονται στα δικά τους καταφύγια.

Κι’όμως μπορείς να σχεδόν να πιάσεις με γυμνά τα χέρια,

εκείνον τον κίνδυνο που παραστέκει

ή μάλλον τους κινδύνους που ανέκαθεν υπήρχαν.

Είναι ήσυχα απόψε.

Κάπου, κάποιος περπατά σχεδόν στις μύτες των ποδιών του.

Μην τον ακούσουν οι σκιές.

Μην τον δουν τα φώτα.

Έτσι είναι οι εποχές.

Έτσι και ο χειμώνας.

 

*Φωτογραφία από δρόμο της Αθήνας, από την ιστοσελίδα Σκρα punk