Όλα ξεκίνησαν την 8η μέρα του Μαρτίου το 1857 στην Νέα Υόρκη. Οι εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία κατέβηκαν σε απεργία και διαδηλώσεις διαμαρτυρόμενες για τις συνθήκες εργασίας τους. Ήταν μία από τις πρώτες οργανωμένες κινήσεις από γυναίκες για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Γυναίκες. Που διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Καλά άκουσες. Φυσικά τόσο οι εργοστασιάρχες-εργοδότες αλλά και η ίδια η πολιτεία έσπευσαν να καταστείλουν την κίνηση των εργατριών με αιματηρές συνέπειες. Δεν μπορούσαν να το ρισκάρουν, αφού με την κίνησή τους οι εργάτριες έθιξαν όχι μόνο το θέμα της ανισότητας ανάμεσα στα δύο φύλα αλλά και το θέμα της εργασιακής εκμετάλλευσης. Οι Αρχές ρίχτηκαν στο καθήκον. Όσο όμως και να προσπάθησαν δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τις εξελίξεις και τις επιδράσεις που είχε το παραπάνω γεγονός στην πορεία της ιστορίας. Τότε ακούστηκε για πρώτη φορά δημόσια και εκκωφαντικά η γυναικεία φωνή. Από τότε δεν έχει σταματήσει να ακούγεται, όσο και αν έχουν προσπαθήσει για το αντίθετο.  

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Στο 2021 όπου πολλά από τα αιτήματα για τα οποία εκείνες οι εργάτριες στην Νέα Υόρκη έχασαν κάποτε τη ζωή τους έχουν κατοχυρωθεί και θεσμοθετηθεί και θεωρούνται πια πραγματικότητα. Και αναφαίρετο δικαίωμα. Ερχόμαστε στο 2021 όπου υπάρχει ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλλα, προστασία των γυναικών από την εκμετάλλευση και τη βία, που οι γυναίκες έχουν τα ίδια δικαιώματα στην εργασία τους, στο σπίτι, στην εκπαίδευσή τους. Ερχόμαστε σε ένα 2021 όπου τα ποσοστά ενδοοικογενειακής βίας έχουν αυξηθεί κατακόρυφα εξαιτίας της πανδημίας, όπου οι καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση έρχονται η μία μετά την άλλη, όπου γυναίκες ακόμα παλεύουν για το αναφαίρετο δικαίωμά τους να επιλέγουν αν θα φέρουν στον κόσμο παιδιά.  

  Και ερχόμαστε σε μία ακόμα συμβολική διαμαρτυρία. Και σε μία γυναίκα που αποφάσισε να βγει μπροστά, να μιλήσει, να παλέψει, να πει την δική της ιστορία και την δική της αλήθεια. Γυναίκα είναι και εκείνη, που βγήκε να μιλήσει για τα δικαιώματά της πάνω στο ίδιο της το σώμα. Με την ίδια ηρωική τόλμη εκείνων των πρώτων εργατριών. Γιατί θέλει τόλμη να βγεις και να μιλήσεις για τον βιασμό, για την κακοποίηση, για την ντροπή και το στίγμα. Για το τραύμα. Και θέλει ακόμα μεγαλύτερη τόλμη να το κουβαλάς. Και τεράστια δύναμη να κάνεις εσύ την αρχή.  

Η Μπεκατώρου άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και έδωσε την δυνατότητα σε άλλες γυναίκες να βγουν και να μιλήσουν και οι ίδιες για αντίστοιχα περιστατικά. Και εκείνες ακολούθησαν σαν ένα τεράστιο κύμα. Συμπαρασύροντας άνδρες και παιδιά, πληγωμένους ανθρώπους που υπέστησαν κακοποιητικές συμπεριφορές και λεκτική ή σωματική βία. Η Μπεκατώρου έφερε στο προσκήνιο ένα ολόκληρο κοινωνικό ζήτημα, το ζήτημα της βίας. Σε κάθε μορφή της και προς όποιον αποδέκτη της. Εξέθεσε άτομα και συμπεριφορές, κατονόμασε, έδειξε με το δάχτυλο, τιμώρησε και θα τιμωρήσει. Η Μπεκατώρου έδειξε την δύναμη που έχει η γυναίκα να αγωνίζεται. Όχι μόνο για τον εαυτό της αλλά και για όλες τις άλλες εκείνες δισεκατομμύρια γυναίκες στον κόσμο που παλεύουν με κοινωνίες και συμπεριφορές. Έδειξε ότι η γυναίκα είναι αυτόφωτη. Είναι κίνημα. Είναι αλλαγή. Έδειξε ότι είναι ικανή να φέρει τον κόσμο ανάποδα. Φτάνει να τον κάνει ένα καλύτερο μέρος για να είναι περισσότερο ελεύθερη.  

Γιορτάζουμε την ημέρα της γυναίκας, για να γιορτάσουμε την αλλαγή. Εκείνη που έρχεται πάντα ματωμένη, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και όταν μιλάμε για αλλαγή ηθών και κοινωνικών τρόπων περιμένουμε αίμα. Και τσακισμένα κόκκαλα. Γιορτάζουμε την ημέρα της γυναίκας, για να δείξουμε ότι είμαστε δίπλα σε όλες τις γυναίκες, ότι τις σεβόμαστε, τις προστατεύουμε και ότι παλεύουμε για αυτές. Για όλες τις Σοφίες, τις Μαρίες, τις Ελένες.  Εκείνες που πέρασαν και εκείνες που θα έρθουν.

Χρόνια Πολλά υπέροχες! 

Δέσποινα Γεώργα.