Οι άνθρωποι, όταν πια δεν τους κοιτάς, σβήνουν.
Γίνονται αχνές μουτζούρες με δακρυσμένα μάτια
και ανήσυχες σκιές σε ξεθωριασμένα δωμάτια.
Κι αν για λίγο, από βιασύνη, τους αγγίξεις,
από λαχτάρα θαρρείς,
φεγγίζουν τρεμοπαίζοντας σα λάμπες αλογόνου,
κι ύστερα πέφτουν ξανά στη λήθη,
πιο ξεχασμένοι από ποτέ.

Κάπως έτσι θα έσβησα κι εγώ…
Από λίγο κάθε μέρα
κι ολοσχερώς,
σ’ ένα μοναχικό καρτέρεμα,
μια βροχερή Δευτέρα.

Artwork: Κατερίνα Μπαμπαλούκα