Άμαθη στην κακία, γεννήθηκα ζωή,

αλλά να ‘σαι καλά εσύ,

που μ’ έκανες Αγρίμι…

Απ´ τα πρώτα κιόλας βήματα,

λύσσαξες να με μάθεις του κόσμου τις κακοτοπιές

κι όσο και να στο ζήτησα, 

καθόλου δεν το θέλησες, μ´ αγάπη να με ντύσεις…


Μα πώς να στο πω,

είναι και λίγο κρίμα…

γιατί σαρκάζω, αλλά μέσα μου κλαίω,

φοβερίζω, αλλά μέσα μου τρέμω…

Είναι κρίμα ζωή,

που μέσα στην οδύνη σου,

μ’ έκανες μιαν άλλη…