Η ώρα ήταν τρεις παρά μελαγχολία.
Οι σφυγμοί της απόγνωσης χτυπούσαν δυνατά
στις αυλακιές της ετοιμόρροπης καρδιάς.
Μιας καρδιάς που μετρούσε το χρόνο βιαστικά
σε αντίθεση με τους έρωτες που τους έπινε αργά
για να μην της τελειώσουν.
Ασχέτως αν αυτοί ξίνιζαν πολύ γρηγορότερα
όπως συνήθως γίνεται με κάθε τι μικρής ανθεκτικότητας
και σύντομης ημερομηνίας λήξης.
Και πώς να ζήσει τώρα μια εξαντλημένη καρδιά
τρώγοντας μόνο ελπίδες
καταδικασμένη σε αναγκαστική δίαιτα
από τόσα άοσμα και άγευστα αντίο;

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Αναγκαστική δίαιτα, Από τη συλλογή ΑΡ.ΠΑ σε περισυλλογή (2001)