Στέκεις εκεί,
στην άκρη της θάλασσας,
λουσμένος απ’ των αστεριών τη σκόνη,
με τις νυκτερινές επισκέψεις
των κλειδωμένων ονείρων,
την ανατολή καρφιτσωμένη
στους νοτισμένους τοίχους της ψυχής.
Στέκεις εκεί,
κάτω από έναν ασυμβίβαστο ουρανό,
μια σελήνη ανυπόστατη,
αναπολώντας τη νύχτα
των λησμονημένων υποσχέσεων,
ακούγοντας τους γλάρους να ψιθυρίζουν
το επιμύθιο τραγούδι της ψυχής,
μετρώντας τα κύματα με ψευδαισθήσεις,
μέχρι την αυγή της επιστροφής
Στέκεις εκεί, περιμένοντας
να μου παραχωρήσεις τον θρίαμβο
να φθάσω στη χαμένη σου Ατλαντίδα.
Να σμιλέψω τις δελεαστικές σου παρορμήσεις,
τη μοναξιά σου με φεγγάρια να γεμίζω
τις ανάστερες νύχτες,
για να σωθείς από την άγρια μπόρα
της ανίσχυρης σάρκας σου.
Μα πώς να σου το πω;
Λέω να μείνω στα κρυστάλλινα Αχερόντεια νερά,
εκεί που βασιλεύει η ηχώ της αρμονίας,
η απέραντη σιωπή στο ημερολόγιο του κόσμου.
Η μοναξιά της νοσταλγίας
στη μενεξεδένια βροχή του δειλινού.
Στο αλύτρωτο πάθος,
αιώνια αιχμάλωτη της ουτοπίας,
στην κοιλάδα μιας άλλης ζωής.
