ΣΚΙΑΧΤΡΟ – Άγγελος Χαλδάς
Σε σπαρτό χωράφι χρόνια τώρα στέκω,
θεός θα φταίει που μ’ έπλασε αλλιώς,
με ξύλο, λίγο στάχυ και ανθρώπου σχήμα,
μα δίχως τίποτα το ανθρώπινο, θαρρώ.
Ήταν γραφτό να ’ρθεις, κοράκι μαύρο,
δεν φοβούνται στ’ αλήθεια τα πουλιά,
άφηνες μελάνι να χαράσσει τον ουρανό,
και φλόγα ζεστή στης ψυχής μου τη σκιά.
Μια στιγμή νόμισα, ίσως, να γινόταν,
λόγια να πλάσω, φωνή να σχίσω εγώ,
για αγάπη κι έρωτα να σου μιλήσω,
μα με τι στόμα θα μπορούσα να στα πω;
Κάθε αυγή παγώνει το κορμί μου,
όταν φωλιάζει το πέταγμά σου εδώ,
βλοσυρός υψώνομαι για να σε διώξω,
μα μοναχά ζητάω δίπλα σου να ζω.
Κι ο άνεμος που συνεχώς με διαπερνά,
μόνο αυτός θρηνεί για τη σιγή μου,
στον άδειο μου θώρακα μοιρολογά
την άβυσσο της άσβεστης πληγής μου.
Εσύ πέταξες ελεύθερο μακριά μου,
όπως πετούν όσοι δεν έχουν ρίζες,
εγώ βουβός της μοναξιάς δεσμώτης
κάτω απ’ του ήλιου τις πέτρινες ακτίνες.
Δεν επρόκειτο να γίνει αλλιώς
γεννήθηκα νεκρός σκιές να κυνηγάω αιώνια.
