“Στη σκηνή για μένα η μουσική και η αφήγηση πάνε μαζί, δεν ξεχωρίζουν.”
Αντιγόνη Ζωγραφάκη
Εκτός από την πρόσφατη κυκλοφορία του “Θα με βρεις” σε μουσική Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και στίχους Αναστασίας Μουτσάτσου, η Αντιγόνη Ζωγραφάκη συμμετέχει ενεργά και στον δίσκο “Απογραφή” του Δημήτρη Φραγκούλη. Με αφορμή αυτήν την συνεργασία, μίλησε στο itravelpoetry
Η «Απογραφή» έχει έντονη συναισθηματική και θεατρική διάσταση. Πώς μπήκες εσύ σε αυτόν τον κόσμο και τι σε κέρδισε σε αυτή τη συνάντηση; Πώς βιώνεις τη συνύπαρξη μουσικής και αφήγησης πάνω στη σκηνή;
Η «Απογραφή» για μένα ήταν σαν μια εσωτερική διαδρομή. Μπήκα σε αυτόν τον κόσμο προσπαθώντας πρώτα να νιώσω τα τραγούδια και μετά να τα πω. Με κέρδισε η ειλικρίνεια και το συναίσθημα που έχουν, δεν προσπάθησαν να κρυφτούν. Η θεατρικότητα βγαίνει φυσικά μέσα από τις ιστορίες τους. Εκεί ένιωσα ότι μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.
Τι ρόλο παίζει για σένα το συναίσθημα κάθε φορά που τραγουδάς μπροστά σε κόσμο;
Στη σκηνή για μένα η μουσική και η αφήγηση πάνε μαζί, δεν ξεχωρίζουν. Είναι σαν να λες μια ιστορία με τραγούδι. Όταν μπω σε αυτό που λέω, όλα βγαίνουν πιο φυσικά. Το συναίσθημα παίζει τεράστιο ρόλο. Αν δεν το νιώσω εγώ, δεν θα περάσει και στον κόσμο. Ο κόσμος καταλαβαίνει πότε είσαι αληθινός και πότε όχι.
Το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου είναι η «αγάπη» γιατίκαι αν λες πως είδες αρκετά,θα είσαι για πάντα ένα παιδί που κάνει λάθηκαι αν ήταν σφαίρα που σε βρήκε στην καρδιάή μια ακόμα χαρακιά από αγκάθι,άνοιξε το παράθυρο να μπει αγάπη!
Η συνεργασία σας με τον Δημήτρη Φραγκούλη, βασίζεται στην αμεσότητα και την έκθεση. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να μοιράζεσαι κάτι τόσο προσωπικό μπροστά στο κοινό;
Δεν είναι πάντα εύκολο να ανοίγεσαι μπροστά σε κόσμο, γιατί εκτίθεσαι. Δείχνεις κομμάτια σου που ίσως δεν δείχνεις ούτε σε κοντινούς σου ανθρώπους. Αλλά εκεί είναι και η δύναμη όλου αυτού. Όταν μοιράζεσαι κάτι αληθινό, ο κόσμος το νιώθει και συνδέεται. Στο τέλος καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι μόνο εσύ που αισθάνεσαι έτσι και αυτό κάνει την έκθεση να αξίζει
Αν έπρεπε να περιγράψεις αυτή η δισκογραφική δουλειά με μία μόνο λέξη ή εικόνα, ποια θα ήταν αυτή;
Θα έλεγα «καθρέφτης». Γιατί μέσα σε αυτή τη δουλειά βλέπουμε τον εαυτό μας όπως είναι, χωρίς φίλτρα, με τα ωραία του και με τα όχι και τόσο ωραία.
