📸 Κλικ: Ιωάννα Πανούτσου
Σκέφτομαι ότι, μια μέρα, θα ήθελα να σου γράψω ένα γράμμα[…] : θα ήταν γραμμένο με λέξεις απλές και επαναλαμβανόμενες, φθαρμένες από τη χρήση όσων ανθρώπων τις εκστόμισαν και σχεδόν αφελείς, με το ρίγος του πάθους του παρελθόντος.
[…]θα σου έγραφα ότι δεν ήξερα πως ο χρόνος δεν περιμένει, πραγματικά δεν το ήξερα, κανείς δεν σκέφτεται ποτέ ότι ο χρόνος αποτελείται από σταγόνες και ότι αρκεί μια περισσή σταγόνα για να χυθεί το υγρό στο χώμα και να απλωθεί σαν κηλίδα και να χαθεί. Και θα σου έλεγα πως αγαπώ, πως αγαπώ ακόμα, παρότι οι αισθήσεις μοιάζουν κουρασμένες
[…]και θα σου έγραφα ότι η φιγούρα σου, που φαινόταν κόντρα στον ορίζοντα, μου φάνηκε το ωραιότερο πράγμα που ο χρόνος συνέλαβε
[…]κι ύστερα θα σου έλεγα για εκείνες τις νύχτες που μιλούσαμε, για εκείνο το σπίτι στη θάλασσαAntonio Tabucchi | Είναι αργά, όλα και πιο αργά | μτφρ.: Ανταίος Χρυσοστομίδης | εκδόσεις Άγρα |
[…]Και θα σου έλεγα επίσης πως σε περιμένω, παρότι δεν περιμένει κανείς κάποιον που δεν μπορεί πια να γυρίσει.
