Αλυσοδεμένοι σε υπόγεια σπηλιά
αντικρίζουν μόνο σκιές.
Βαθιά χαραγμένη μέσα τους
η αλληγορία τους κυνηγάει.
Δίνουν στα είδωλα ονόματα,
τα δεσμά τους αβάσταχτα
κι εκείνοι μακάριοι δεσμώτες
απολαμβάνουν τα πάθη.
– Δε θεωρείται ότι η πόλη ανήκει στον ηγέτη;
Ρωτούσε με θράσος ο Κρέοντας.
– Είσαι τυφλός και στα αυτιά
και στο μυαλό και στα μάτια.
Απάντησε ο Οιδίποδας στον μάντη Τειρεσία.
Κι αυτοί να νομίζουν
πως κοιτάζουν κατάματα τη φωτιά.
Έψαξαν παντού γι’ αυτήν την αλήθεια,
την πλήρωσαν πολύ ακριβά.
Ο ένας είχε συνηθίσει το σκοτάδι
κι η άλλη απολάμβανε τη σιωπή.
Πόσο ανόητοι ήταν στ’ αλήθεια;
τώρα το ξέρουν
Δεν υπάρχει καμία αλήθεια.
Κι όμως είμαι βέβαιη
πως πάλι ψέματα λένε.
Η συνάντηση αναβαλλόταν
επ’ αόριστον.
Ώσπου μια μέρα,
όπως γίνεται πάντα
-τυχαία-
βρέθηκαν στον ίδιο δρόμο.
Κι έπειτα ποιος ξέρει…
Οδός αλήθειας- Άρτεμις Πεταχτή 4η θέση στον u-write 8
