Ποτέ μην προμελετάς τον έρωτα
Ποτέ μην σχεδιάζεις
Τίποτα δεν είναι ίδιο κι ας φαίνεται
Ρώτησε τους ηλικιωμένους
Αμυδρά θυμούνται τα περάσματα
Τις καταπακτές των χιλιάδων ερώτων
Μόνο βαθιά, η χαραγμένη μνήμη
Κρατάει τ’ αγγίγματα στα πρόσωπα
Βάλε τ΄αυτί σου στα χείλη ετοιμοθάνατου
Γι’ αυτά μιλάει ακατάληπτα
Στον έρωτα δεν υπάρχει ευτελισμός
Ταπεινοσύνη μόνο
Ταπεινός πας, ταπεινός φεύγεις
Κι ας έχεις αγγίξει – εν τω μεταξύ – το μεγαλείο
Στον έρωτα δεν υπάρχει τίποτα
Κι όλα απ’ το τίποτα έρχονται
Στον έρωτα μόνο ο έρωτας υπάρχει
Ζωή και θάνατος μαζί
Στον έρωτα.
Ο έρωτας δεν μένει πια εδώ
Πουθενά δεν μένει
Απομεινάρια των ερώτων οι ρυτίδες μας
Εξάγγελος του θανάτου μας η γέννησή μας
Πεπιεσμένες σαν το χαρτί
Οι άπειρες στιγμές που περιμέναμε τον άλλον
Τον περιμένεις
Τον επιθυμείς
Τον φαντασιώνεσαι
Πεπιεσμένες σαν το χαρτί
Οι στιγμές του θανάτου μας μέσα στον άλλον
Της ζωής μας.
ΠΗΓΗ : ElenaHalivelaki
