📸: Ιωάννα Πανούτσου
ΑΣΜΑ
[…]
άνοιξη αντικριστήκαμε τότες που ζητούσα να πεθάνω
γνωρίσαμε από κείνη την ημέρα
χρόνους και χώρους πολλούς
με αντικείμενα
με ορέξεις
με δάση με άγριες φράουλες
με ζωγραφική
εσύ αγγίζεις τα όρια
που χρωματίζουνε τα πράγματα
και τα ονόματά τους
και τη φθορά τους
τι άλλο
είναι ο κύκλος
από την ίριδα του ματιού σου
ακτίνα μελαχρινή
ριπή της ορμής
τι άλλο
είναι η ύπαρξή μου
από μια νέα σφαίρα
με τα έπιπλα
με τη φύση
όταν μ’ αγαπάς
μικρή εικόνα
στρογγυλή
μες στην ίριδα του ματιού σου
είμαι σ’ ένα δωμάτιο ασβεστωμένο
κοντά στη θάλασσα
άσπρο το αλάτι της
ξεραίνει άγκυρες
μόλους
σκοινιά
αισθάνουμαι τον ήλιο μαύρο
και τα μάτια σου
άλλοτε είμαι λαχανιασμένη
σκύβω το πρόσωπο
χιονίζει δυνατά
ό,τι οριζόντιο φέγγει κατάλευκο
μονάχα λίγα κάθετα μαυρίζουν πάλι
και η ίρις του ματιού σου που με ζυγιάζει
έχει μαγικές αξίες
κουκκίδα είναι
αϊτού πέταμα και διαγράφει
πράξεις τοπία ή ζωές
έτσι θυμάμαι τι σχήματα αφήνει
όποιος ξεριζώνει δέντρα
και όποιος χτίζει γιοφύρια
γιατί εσύ είσαι ο οίστρος
και ο σφυγμός
και η βραχνή φωνή του έρωτα
που κρατιέται άλλοτε ψηλά και άλλοτε βαθιά
σε χορδές έξω από κάθε γραφή
γιατί εσύ μ’ ανοίγεις παράθυρο
χαμογελάς και μου τάζεις κάτι γοβάκια
από δέρμα μανταρινιού
μου σιγοψιθυρίζεις καιρούς
σαν άγρια άλογα
λίμνες βαθιές
στρώνεις χάδια
ρίχνεις παράξενα ζάρια
με δυο γαρίφαλα
αίμα της καρδιάς σου
φυτρώνουν τα λόγια
ανάμεσα μια νυχτερίδα
στα σμιγμένα φρύδια
με τη σελήνη
τι είναι ο ύπνος
τι είναι ο ύπνος
και το βλέμμα σου είναι πάντα
σήμερα το βλέμμα σου με μένα
____________________________________
Από τη συλλογή «Κρυφοχώρι» της Μάτσης Χατζηλαζάρου (εκδ. Τετράδιο, Αθήνα, 1951) [με τέσσερις χαλκογραφίες του Javier Vilató]
Πηγή: Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1985 (εκδ. Ίκαρος, 1989)
