Βραδιάζει και άναψα το φως
και κάνω τάχα πως ακούω τις ειδήσεις .
Στο άδειο δωμάτιο
που θολώνει ο καπνός ,
Θα’θελα να’ρθεις και τα μάτια να μου κλείσεις .
Κι όταν ξυπνήσω και σε νιώθω να ξυπνάς,
Να σε κοιτάζω και βουβά να με κοιτάς .
Για να τη ζήσω πάλι
αυτή τη μέρα ,
θα τα τινάξω όλα στον αέρα .
Κλείνω τα μάτια
κι όλα σβήνουν από μπρός.
Πέφτω σε νάρκη και η ανάσα μου βαραίνει
Δε με ξυπνάει ούτε φωτιά
ούτε σεισμός
μοιάζω με κάποιον που στον ύπνο του πεθαίνει .
Κι όμως μιαν Άνοιξη και γω θ’αναστηθώ
στο απλωμένο σου το χέρι να πιαστώ .
Από το βιβλίο του Άγγελου Καλογερόπουλου “ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ”, των εκδόσεων Εν πλω.
