Advertisements
Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on VkontakteShare on Odnoklassniki

Τα αγκάθια- Χριστίνα Γιαβάσογλου

Κάθε πρωί βγάζω απ’το δέρμα, ένα-ένα τα αγκάθια της απουσίας σου για να’ναι έτοιμο το στεφάνι μου όταν σε ξαναδώ.

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on VkontakteShare on Odnoklassniki

Σου φιλώ τα χέρια

Σου φιλώ τα χέρια Έχουν την μυρωδιά της ελευθερίας Όλης της θάλασσας Με το υγρό φεγγάρι Και την γεύση Του ιδρώτα. Σου φιλώ τα χέρια Έχουν το κράτημα Της ασφάλειας Όλου του κόσμου Με τ’ αστέρια Και το άγγιγμα Της βεβαιότητας. Στέρησέ μου Το σώμα Τα μάτια Τα μαλλιά σου Μα δώσε μου Τα χέρια…

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on VkontakteShare on Odnoklassniki

Πρόσκρουση – Έλενα Κορινιώτη

Μ’ άρεσε που όλες οι λέξεις μου σχημάτιζαν εσένα. Που μπέρδευα τα ονόματα τριγύρω μου φωνάζοντας τους με το μικρό σου. Λέγοντας το με τόση φυσικότητα, σαν να ‘τανε δικό μου. Μ’άρεσε που δεν ξέχασα την πρώτη φορά που σε συνάντησα, τότε που στεκόσουν στην άκρη του παράδρομου. Και γύρισα. Και κοιταχτήκαμε. Και δεν έχω…

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on VkontakteShare on Odnoklassniki

Banu Cennetoğlu

Είσαι αστείος και εσύ τώρα θα λύσεις το σύμπαν με τους νόμους και τις αποδείξεις που φοράς σαν φτιασιδωμένη πουτάνα που νόμιζα ότι είναι όμορφη Είσαι αστείος και λυπηρός μικρέ γελοίε διανοούμενε όπως τρίβεις την κλειτορίδα του μυαλού σου βογκόντας με κραυγές ηδονής και διάνοιας Είσαι αθώος και αφελής μικρέ αστείε διανοούμενε φορτωμένος το βάρος…

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on VkontakteShare on Odnoklassniki

Είμαι αυτή η ροή της άμμου – Σάμουελ Μπέκετ

Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει ανάμεσα στο βότσαλο και στον αμμόλοφο η καλοκαιρινή βροχή πέφτει πάνω στη ζωή μου πάνω σ’ εμένα η ζωή μου που μου ξεφεύγει με καταδιώκει και θα σβήσει τη μέρα που άρχισε αγαπημένη στιγμή σε βλέπω μέσα σ’ αυτό το παραπέτασμα της ομίχλης που χάνεται όπου δε…

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on VkontakteShare on Odnoklassniki

Γιώργος Σεφέρης – Αφήγηση

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας1 κανείς δεν ξέρει να πει γιατί κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες σαν αυτές που μας βασανίζουνε τόσο στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα. Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν, γυναίκες που γερνούνε δύσκολα αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες σαν ανοιξιάτικες…

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on VkontakteShare on Odnoklassniki

Το ωραίο καλοκαίρι – Αργύρης Χιόνης

Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι Ωραίο αλλά κι επικίνδυνο Ένας παππούς που έκανε αμμόλουτρα Ξεχάστηκε θαμμένος μες στην άμμο Όταν τον θυμηθήκαν ύστερ’ από μέρες Σηκώσαν το καπέλο του Δεν ήταν από κάτω Μια πάλλευκη τουρίστρια απʼ το βορρά Τα ʽφτιαξε με τον ήλιο Κοιμήθηκε μαζί του μέρες μήνες Σκούρυνε αφομοιώθηκε απʼ το τοπίο Οι…

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on VkontakteShare on Odnoklassniki

Τα βάσανα της νεαρής Χάνα – Κάτια Γκορετσάν

Η Κάτια Γκορετσάν (Katja Gorecan), γεννήθηκε το 1989 στο Τσέλγιε της Σλοβενίας και σπουδάζει συγκριτική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο των Τεχνών της Λιουμπλιάνα. Ασχολείται με την ποίηση και τη ζωγραφική. Το 2006 και σε ηλικία μόλις 17 ετών, προβαίνει στην δημοσίευση της πρώτης της ποιητικής συλλογής με τίτλο «Άγγελοι με κοινή καταγωγή» ενώ το 2012 κυκλοφορεί…

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on VkontakteShare on Odnoklassniki

Μεγάλο γράμμα – Τίτος Πατρίκιος

Πρέπει να σου μιλήσω… Δίχως σκιάδι στα μάτια, δίχως μάτια που ν’ απαντούν στον πρωινό σου χαιρετισμό, μέναμε όρθιοι όταν ο ήλιος πυρπολούσε βράχια, βλέφαρα, καρδιές, όταν μες στη βροχή τη νύχτα ξεκλέβαμε μια μακρυνή μουσική, κι όμως με το μάγουλο πάντα μες στη ζεστή σας παλάμη, ακόμα κι όταν την τραβούσατε μακρυά, ακόμα κι…

Tweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Email this to someoneShare on FacebookShare on VkontakteShare on Odnoklassniki

Συλλαβίζοντας τον Αύγουστο με ποίηση

Έφτασε αυτός ο μήνας του καλοκαιριού, που πάντοτε, για κάποιο λόγο υπέρκειται των άλλων. Ίσως φταίει ο φόβος για το τέλος του καλοκαιριού, ίσως ο Αύγουστος να μένει στο μυαλό μας σαν μια τελευταία ευκαιρία να γίνουν όλα εκείνα που βάζαμε σε παύση τους μήνες που προηγήθηκαν. Όπως και να έχει ο Αύγουστος έχει την…

Αρέσει σε %d bloggers: