Στάθηκε στην άκρη της λίμνης
είχε ρίξει το λευκό παλτό της
όπως ρίχνει τα φύλλα το φθινόπωρο
Φευγαλέα στον αντικατοπτρισμό της λήθης
αντίκρισε το πρόσωπό της
που είχε ξαναδεί αυτά τα γεμάτα πάθος μάτια;
Ίσως σε κάποιο παιδικό όνειρο που κυνηγούσε χρόνια…
Περπάτησε τη νωπή άσφαλτο
της βροχής φορώντας ανάποδα τα παπούτσια της
παραπατώντας… έψαχνε την έξοδο
που να ξέρε πως η τελευταία διαφυγή
ερχόταν μαζί με την ομίχλη
