Ο Δημήτρης Φραγκούλης παρουσιάζει την «Απογραφή» και μιλά για τη διαδρομή, τις αποφάσεις και τη νέα του μουσική ταυτότητα.
Ο Δημήτρης Φραγκούλης λοιπόν, παρουσιάζει την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Απογραφή», έναν δίσκο που σηματοδοτεί την επιστροφή του στις μουσικές του ρίζες και την αρχή μιας νέας καλλιτεχνικής πορείας. Με πολυετή παρουσία στη ροκ σκηνή και σημαντικές συνεργασίες, ο Δημήτρης Φραγκούλης περνά σε μια πιο προσωπική φάση δημιουργίας, όπου το τραγούδι λειτουργεί ως αφήγηση και κατάθεση εμπειρίας.
Με αφορμή την παρουσίαση της «Απογραφής» στη σκηνή του Caja de Música, μίλησε στο itravelpoetry για τη διαδρομή του από τα πρώτα του βήματα στη μουσική μέχρι σήμερα, την απόφαση να σταθεί μόνος του επί σκηνής, τη σημασία του τραγουδιού «57» και τη φιλοσοφία πίσω από έναν δίσκο που καταγράφει στιγμές, επιλογές και μεταβάσεις.
Τι είναι για σένα η «Απογραφή»; Ένας απολογισμός, μια νέα αρχή ή κάτι που έπρεπε να ειπωθεί εδώ και καιρό;
Όλα όσα ρώτησες, και κατά κάποιο τρόπο η ψυχοθεραπεία μου. Πέρασα από πολλά κύματα αποτυχίας, επιτυχίας, ευτυχίας και θλίψης για να φτάσει αυτός ο δίσκος να ακουστεί. Το ίδιο το τραγούδι ομώνυμο του δίσκου μιλάει πολύ ξεκάθαρα έτσι κι αλλιώς. Ήταν από τις στιγμές που δεν κρύφτηκα πίσω από ωραίες λεξούλες, υψηλά νοήματα, αλληγορίες ή μεταφορές και ίσως ήταν από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου.
Ξεκίνησες με μπουζούκι και ρίζες στο λαϊκό και παραδοσιακό τραγούδι, αλλά πέρασες χρόνια μέσα στη ροκ. Πώς συναντιούνται σήμερα αυτοί οι δύο κόσμοι στη μουσική σου;
Σε αυτό θα πω, μια φορά ρόκας… πάντα ρόκας. Η ροκ έχει την δική της στάση ζωής, εκτός ορίων και προτύπων της κοινωνίας όπως και το ρεμπέτικο. Άσχετα αν τα τελευταία χρόνια όλα γίνονται ένα brand και εμπορευματοποίουνται, υπάρχουν ακόμα εκείνοι που κρατούν αυτή τη φλόγα ζωντανή. Οι ρίζες μου ήταν, είναι και θα είναι το ρεμπετικο, λαϊκό και παραδοσιακό τραγούδι. Η ροκ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης μου, όχι μόνο της μουσικής μου και θα υπάρχει πάντα σε ο,τι κάνω είτε σε πινελιές, είτε σε ένα ολόκληρο καμβά.
Το τραγούδι «57» άνοιξε τον δρόμο για αυτή τη δουλειά. Τι σηματοδοτεί αυτό το κομμάτι για εσένα προσωπικά;
Το “57” είναι μια ευαίσθητη περίπτωση. Ήταν μια οργισμένη απόφαση, να ντύσω το κίνημα για τη δικαιοσύνη με μουσική, όπως πάντα έκανε το πολιτικό τραγούδι. Δεν σηματοδοτεί σε καμία περίπτωση την έναρξη της “καριέρας” μου ή κάτι τέτοιο. Την έναρξη της μουσικής μου πορείας τη σηματοδοτεί ο δίσκος.
https://www.youtube.com/watch?v=5vRO1UhLH24
Μετά από χρόνια σε συγκροτήματα, ανεβαίνεις πλέον στη σκηνή με το δικό σου όνομα. Τι άλλαξε μέσα σου όταν πήρες αυτή την απόφαση;
Καλώς ή κακώς δεν έχω μάθει να είμαι solo artist. Ακόμα και τώρα σε μπάντα είμαι, με μέλη που δεν αλλάζουν, άσχετα αν η αφίσα λέει το όνομα μου. Γράφω εγώ τα τραγούδια, αλλά οι αποφάσεις στο πώς θα ακουστούν ή το τι θα παιχτεί μέσα σε αυτά είναι από κοινού. Το μόνο που ίσως με ανακουφίζει, είναι το γεγονός ότι αν κάτι πάει στραβά στις σχέσεις μας, (που είναι εξαιρετικά δύσκολο) δεν τελειώνει αυτόματα και ότι έχω χτίσει όπως γίνεται με τα συγκροτήματα.
Αν κάποιος έρθει στην παρουσίαση της «Απογραφής» στο Caja de Música χωρίς να ξέρει τίποτα για σένα, τι θα ήθελες να πάρει φεύγοντας;
Όπως όλοι οι δημιουργοί, μουσικής και μη, το μόνο που θέλουμε είναι να νιώσουμε πως δεν είμαστε μόνοι και να το δείξουμε στους άλλους αντίστοιχα. Τίποτα δεν είναι συγκεκριμένο στην τέχνη έτσι κι αλλιώς. Ο σκοπός είναι να χτυπήσει η καρδιά μας λίγο πιο δυνατά. Από οποίο στίχο η τραγούδι προκύψει αυτό, είναι μια νίκη.
