📸: Je m’en fous art
Παράξενη τούτη η άνοιξη.
Άνθη δεν ξεπρόβαλαν στις πλαγιές,
η Περσεφόνη, ακόμη θρηνεί
κάπου στον Άδη,
κι ο Διόνυσος αντί κρασιού,
αίμα βρήκε στου τραίνου τις γραμμές.
Νεανικά όνειρα στοιχειώνουν,
τα σκονισμένα βαγόνια.
Με μάτια υγρά, κοιτούν
τη ζωή να περνά από μπροστά τους.
Στη πολιτεία τούτη,
χρόνια ξημερώνει σκοτεινούς ορίζοντες.
Κι όσο χρυσό φως και να σκορπίσει
του ήλιου το αρχαίο άρμα,
τι να το κάνεις, όταν σμίγει
το ατσάλι με τη σάρκα.
Παράξενη άνοιξη,ψυχρή.
Δειλά τα μάτια άνοιξε,
τέντωσε τα φύλλα, τα κλαδιά της,
μικρά κι εύθραυστα,
μα της έλειπαν ρίζες , για να φυτρώσουν τα όνειρα της .
Στη κοιλάδα των δακρύων,
δεν χρειάζονται σταθμοί κι ασθενοφόρα.
Στρατιές αγγέλων,
αργοχτυπούν μισολιωμενα φτερα,
σκαρφαλώνουν τις σκάλες του ουρανού.
Πάρε με, όταν φτάσεις.
