Με αφορμή την ποιητική συλλογή «Της Αγάπης τ’ Αδράχτι» από το Itravelpoetry
Η ποίηση της Ελένης Τσιώλη μοιάζει με ένα λεπτό υφαντό, όπου ο έρωτας, ο χρόνος και η μνήμη μπλέκονται σε ένα αδιάκοπο νήμα. Στη συλλογή «Της Αγάπης τ’ Αδράχτι», η δημιουργός καταθέτει έναν εσωτερικό κόσμο γεμάτο ευαισθησία, στοχασμό και βαθιά συναισθηματική αλήθεια, αναζητώντας την ουσία των ανθρώπινων σχέσεων μέσα από τη δύναμη του λόγου.
Πώς γεννήθηκε η ποιητική συλλογή «Της Αγάπης τ’ Αδράχτι» και ποια εσωτερική ανάγκη σας οδήγησε στη συγγραφή της;
Η συλλογή «Της Αγάπης τ’ Αδράχτι» γεννήθηκε από μια εσωτερική ανάγκη να κατανοήσω το νήμα που διαπερνά τις ανθρώπινες σχέσεις και μας υφαίνει σιωπηλά. Η αγάπη, με τις φωτεινές και σκοτεινές της όψεις, έγινε για μένα ένας άξονας περιστροφής — ένα αδράχτι που τύλιγε μνήμες, απώλειες, προσδοκίες και μεταμορφώσεις.
Η γραφή υπήρξε για μένα αναγκαιότητα· ένας τρόπος να συνομιλήσω με όσα με διαμόρφωσαν και να δώσω σχήμα σε όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν αλλιώς. Μέσα από τα ποιήματα αναζήτησα τη βαθύτερη ουσία της αγάπης — όχι ως μια ρομαντική ιδέα, αλλά ως δύναμη που μας πλάθει, μας δοκιμάζει και τελικά μας αποκαλύπτει.
Ο έρωτας παρουσιάζεται ως «αδράχτι» που γνέθει τον χρόνο και τη μνήμη. Πώς μεταφράζεται αυτή η μεταφορά μέσα στα ποιήματά σας;
Στη συλλογή μου, ο έρωτας λειτουργεί ως αδράχτι που υφαίνει τον χρόνο και τη μνήμη, ενώ κάθε ποίημα γίνεται μια κλωστή που συνδέει παρελθόν και παρόν.
Δεν πρόκειται για ένα στιγμιαίο συναίσθημα, αλλά για μια δύναμη που πλέκει τη ζωή μας, αφήνοντας ίχνη — μνήμες άλλοτε γλυκές κι άλλοτε πικρές. Σιωπές, αποχρώσεις και βιώματα συνθέτουν ένα αόρατο υφαντό, μέσα στο οποίο η ύπαρξή μας παραμένει δεμένη και συνεχώς μετασχηματίζεται.
Πόσο επηρέασαν η μουσική, το θέατρο και η ενασχόλησή σας με τον λόγο ως φιλόλογος την ποιητική σας γραφή;
Η μουσική, το θέατρο και η ενασχόλησή μου με τον λόγο ως φιλόλογος αποτέλεσαν βασικά «νήματα» που ύφαναν τη συλλογή.
Η μουσική με δίδαξε τον ρυθμό και την αρμονία των λέξεων. Το θέατρο με έφερε σε επαφή με τις φωνές και τις σιωπές των χαρακτήρων. Και η φιλολογική προσέγγιση του λόγου έδωσε βάθος τόσο στη σκέψη όσο και στη γλώσσα.
Όλα αυτά συνυπάρχουν σε έναν κοινό χώρο, όπου οι λέξεις δεν γράφονται απλώς, αλλά ζουν, αναπνέουν και δημιουργούν έναν ουσιαστικό δεσμό με τον αναγνώστη.
Υπάρχει κάποιο ποίημα της συλλογής που νιώθετε πως συμπυκνώνει περισσότερο τη δική σας προσωπική διαδρομή και γιατί;
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο συγκεκριμένο ποίημα, γιατί όλα αποτελούν αποστάγματα της ψυχής μου.
Το καθένα φέρει τη δική του φωνή, το δικό του βίωμα και τη δική του εμπειρία. Μαζί συνθέτουν τη διαδρομή μου, σαν ένα ενιαίο νήμα που διατρέχει την αγάπη, τη μνήμη και τον χρόνο.
Το σύνολο είναι αυτό που με εκφράζει πλήρως — όλα τα ποιήματα με αγγίζουν εξίσου, καθώς αποκαλύπτουν βιώματα που υπήρξαν καθοριστικά για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο αναγνώστης κλείνοντας «Της Αγάπης τ’ Αδράχτι»;
Θα ήθελα ο αναγνώστης να κρατήσει μια πιο ήσυχη και συνειδητή ματιά απέναντι στον έρωτα και τον χρόνο.
Ίσως τη σκέψη ότι τίποτα δεν χάνεται πραγματικά — όλα υφαίνονται μέσα μας και μας διαμορφώνουν. Αν μείνει ένα συναίσθημα, θα ήθελα να είναι η αίσθηση πως η αγάπη, ακόμη και μέσα από τις δοκιμασίες της, αποτελεί δύναμη δημιουργίας και αυτογνωσίας.
Μια δύναμη που μεταμορφώνει τον πόνο σε ελπίδα και προσμονή.
Το «Της Αγάπης τ’ Αδράχτι» είναι μια ποιητική ύφανση συναισθημάτων και μνήμης — ένα ταξίδι όπου ο έρωτας δεν είναι μόνο βίωμα, αλλά μια αόρατη δύναμη που πλάθει τον χρόνο και τον άνθρωπο.
