Η ποιητική συλλογή Ευ-ηχώ της Ευδοξίας Παπαλιούρα κινείται σε έναν διακριτικό, εσωτερικό τόπο, όπου η μνήμη, ο λόγος και η προσωπική εμπειρία συνομιλούν μέσα από λιτές εικόνες και στοχαστική γραφή. Η ποίηση λειτουργεί ως χώρος αντήχησης των συναισθημάτων και των βιωμάτων, αναζητώντας την εσωτερική φωνή που διαμορφώνει την ανθρώπινη παρουσία στον χρόνο.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Ευδοξία Παπαλιούρα μιλά για τη γένεση και τη σημασία του τίτλου της συλλογής, τον καθοριστικό ρόλο της γλώσσας και της επιλογής των λέξεων, καθώς και για τον τρόπο με τον οποίο η αρχιτεκτονική της ματιά επηρεάζει τη γραφή της. Παράλληλα, αναφέρεται στη σχέση της με τον αναγνώστη και στα θεματικά μοτίβα στα οποία επιστρέφει, αποκαλύπτοντας μια ποιητική διαδρομή όπου ο χώρος, ο χρόνος και η εμπειρία συνθέτουν ένα ενιαίο πεδίο έκφρασης.
αρχιτεκτονικής και τοπίου, τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στο Εδιμβούργο. Τα έργα της περιλαμβάνουν δημόσια έργα (δομές υγείας), κατοικίες, κήπους και αστικό τοπίο (πλατείες, πάρκα τσέπης κ.λπ.). Βραβεύτηκε σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και συμμετείχε σε πολυάριθμα συνέδρια. Τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στον
συμμετοχικό σχεδιασμό του δημόσιου χώρου, μέσα από συνεργασίες και δράσεις. Η ποίηση, ως μέσο προσωπικής έκφρασης, προέκυψε το 2020 και ουσιαστικά αποτελεί ένα εφήμερο παράθυρο στη συνειδητότητα εκτός από εσωτερική ανάγκη.
Ο πρώτος τίτλος ‘Ευ-ηχώ’, προέκυψε από ένα παιχνίδι λέξεων με τη φίλη και συγγραφέα Αθηνά Χατζησυμεωνίδου, η οποία μου χάρισε ένα λεκτικό κολάζ με το όνομά μου. Ο δεύτερος τίτλος ‘ασκήσεις ζωής I’, καταρχάς, σηματοδοτεί την αρχή μίας μελλοντικής συνέχειας και κατά δεύτερον, υπο_στηρίζει τον πρώτο επεξηγώντας τον.
Η γλώσσα, για μένα, είναι το τοπίο και οι λέξεις αποτελούν, με τη σειρά τους, τα δομικά και συνθετικά στοιχεία του. Χωρίς το λεκτικό κομμάτι μία δημιουργία παραμένει χωρίς υπόβαθρο και νοηματοδότηση. Για μένα οι λέξεις είναι τα πινέλα για τη ζωγραφική με ήχο, δηλαδή για την ποίηση.
Επειδή είμαι αρχιτέκτων, στα ποιήματά μου διακρίνεται έντονα το χωρικό στοιχείο, είτε ως κατασκευαστής εικόνων είτε ως δημιουργός τρισδιάστατης ατμόσφαιρας.
Το ιδανικό για μένα είναι η ταύτιση του αναγνώστη με την ουσία των ποιημάτων μου. Άλλωστε, γι’ αυτό γίνεται η έκθεσή τους προς τα έξω. Διαφορετικά, θα ήταν σκέψεις κλειδωμένες στο συρτάρι. Όμως, δεν αποτελεί ζητούμενο να καταλάβει κάποιος την αφετηρία ή την αφορμή ενός ποιήματος, αλλά να βρει κοινό χωροχρόνο και τρόπο έκφρασης.
Υπάρχουν θέματα, που επανέρχονται, σχεδόν εμμονικά, όπως η μητρότητα, οι ρίζες μου και οι ανθρώπινες σχέσεις, ίσως γιατί βρίσκομαι μέσα στη δίνη τους, συνεχώς και μεταλλάσσομαι αέναα. Οπότε η οπτική μου αλλάζει και επανέρχομαι για να καταγράψω τις καινούριες προσλήψεις.
