📸: Μάγδα Βαρούχα
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ – Αγάπη
«Για ποια αγάπη μου μιλάς; Ξημέρωσε ήδη.
Άνοιξα τα μάτια μου και το φως σου δεν τύλιξε σήμερα το πρόσωπο μου.
Για ποια αγάπη μου μιλάς, όταν κλείνεις τις κουρτίνες και φυλακίζεις μέσα σου ολόκληρη την ανθρωπότητα. Δε σε θέλω λίγο.
Και ας είναι για λίγο.
Θέλω να μου χαράξεις τα σωθικά. Να μου χαράξεις τις ημέρες που θα ξυπνήσεις στο πλάι μου. Και ας κάνεις τελικά ένα αστραπιαίο πέρασμα απο τη μοναξιά μου. Κι ας γίνεις η ίδια η μοναξιά μου.
Θα σε συγχωρήσω, μόνο εάν κάνεις κάτι για να έχω να σε θυμάμαι.Ξέρεις, στα χέρια σου έμαθα να κρατάω τον κόσμο. Γιατί τα δικά μου κρατούσαν εσένα. Που ήσουν ο κόσμος.
Και ξέρεις, δε με νοιάζει αν νομιζεις ότι έπαψες να είσαι ο κόσμος αυτός. Γιατί εγώ, ένιωσα πως είναι να γυρίζει η γη, γύρω από την ευτυχία.
Όπως την ορίζει αυτό το τρομακτικό συναίσθημα. Η αγάπη. Ο έρωτας. Η αγάπη και ο έρωτας μαζί.
Μην μπερδεύεσαι. Δεν είναι το ίδιο.Η αγάπη στο τέλος, νικάει.
Όχι τις ημέρες. Όχι τους μήνες. Ούτε καν τα χρόνια. Νικάει το θάνατο. Γιατί αν καταφέρεις να παραδόσεις τον εαυτό σου στην αγάπη, αν αφεθείς στο πέρασμα της και της επιτρέψεις να λεηλατήσει τη ρουτίνα σου για μια ημέρα, θα ζήσει για όλες τις υπόλοιπες.
Κάπου κρυφά ίσως, αλλά θα αναπνέει στην αιωνιότητα. Ήσυχα.Μ’ αρέσει απόψε που βρέχει.
Μιλάω για αγάπη. Και ξέρω καλά μέσα μου αυτή τη φωτιά δε θα τη σβήσει κανένας θνητός, κανένας θεός, καμιά θύελλα, ούτε καν το αποψινό μεθύσι.
Θα με καίει, θα σε καεί και θα σε πονάει, ενώ παράλληλα θα σου δίνει ζωή.
Η αγάπη είναι η δύναμη που νικάει κάθε πόνο. Ειδικά εκείνον, που προκαλεί η ίδια.Η αγάπη, αγάπη μου, είναι ευλογία, αρκεί να την αντέχεις. Κι αυτή η καταστροφή, ξέρεις, αξίζει όσο όλες οι βαρετές, ενοχικές και νηφάλιες ζωές.
Η αγάπη.»
Μάγδα Βαρούχα – Φεβρουάριος: Αγάπη | iTravelPoetry, Φεβρουάριος 2024
