Σήμερα
Κρεμάσαμε την Άνοιξη στο δέντρο του θανάτου
-κόκκινο και λευκό σχοινί- αψηφώντας
Την συνενοχή του ήλιου που κάλπαζε ξεδιάντροπα
πάνω απ’ τ άλικα δάση των ονείρων μας.
Σήμερα
Ρίξαμε αμαχητί τα παλτά μας
στην ακάλυπτη πλάτη του Αύριο
αγνοώντας το δριμύ ψύχος του Μέλλοντος
που αθόρυβα ρήμαζε την ανθρώπινη επικράτεια.
Σήμερα
Ονειρευτήκαμε- αποκαμωμένοι πια-
πάνω στο μαξιλάρι της ύπαρξής
την χαμένη μας αθωότητα
που ολοένα βούλιαζε μέσα στην άβυσσο
της υποκείμενης νοσηρής Ματαιοδοξίας μας
Χθες
Καταλάβαμε πως ο κόσμος απέχει μόλις
δυο μέτρα .
———————————————————————————————————–
Το ποίημα κατέκτησε την 7η θέση στον Διαγωνισμό Ποίησης του I Travel Poetry, U WRITE 1
