Ποιος είναι αυτός ο άντρας;
Πώς κλαίει και θρηνεί;
Γιατί δεν τρώει μέρες;
Ποιοι είναι όλοι αυτοί;
Στο μάγουλό του δάκρυ
που καίει τη σιωπή.
Αναρωτιέται ολόψυχα
αν ντρέπεται η ντροπή.
Το σώμα του είναι νηστικό
μα η καρδιά γερή.
Πεινάει η αλήθεια
και διώχνει το ψωμί.
Κοιτάει το βλέμμα του παιδιού
απ’ τη φωτογραφία.
Δικαιοσύνη αποζητά…
Το πείσμα, η μόνη ασπίδα!
Δίπλα στο φως λαμπύρισαν
κι άλλες μικρές φλογίτσες.
Κουράγιο δίνουν στον γονιό
ν’ αντέξει κι άλλες νύχτες.
Στο Σύνταγμα απλώνεται σιωπή.
Ο Άγνωστος Στρατιώτης απορεί.
Για την πατρίδα έδωσα
νου, σώμα και ψυχή.
Αλλά ποια μάχη νίκησα;
Ποια χώρα είν’ αυτή;
