📸: Pedro Diniz
«Στη γη όλα είναι παλιά. Έχουν ειπωθεί όλα. Εκείνο που σώνει τον άνθρωπο σ’ ένα βαθμό είναι η Τέχνη. Και η Τέχνη δε γίνεται από μια μικρή κάστα ανθρώπων, είτε “διανοούμενων” είτε “λαϊκών”, που την καθοδηγεί, την εκφράζει και τελικά τη λυμαίνεται, με το πρόσχημα ότι αυτοί είναι που ξέρουν κι όλοι οι άλλοι είναι πρόβατα.
Τέχνη σημαίνει έρωτας. Κι ο έρωτας είναι δικαίωμα όλων των ανθρώπων. Έρωτας σημαίνει ν’ αγαπήσεις παράφορα τον στραπατσαρισμένο εαυτό σου, γιατί μονάχα έτσι θ’ αγαπήσεις και τον δίπλα σου. Και έρωτας είναι η επιθυμία. Επιθυμία για ζωή, για τραγούδια, για σένα και για όλους. Και είναι η επιθυμία τέχνη επαναστατική με την αλήθεια του όρου, γιατί δε σηκώνει “επιτρέπεται” και “απαγορεύεται”.
Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο έργο τέχνης απ’ τον άνθρωπο που περπατάει ολομόναχος μέσα στον χρόνο με οδυνηρές σύγκρούσεις μέσα του. Πράξη κι όνειρο, ατομικό και κοινωνικό, μαύρο κι άσπρο.
Μου μοιάζει ο άνθρωπος μ’ έναν ήλιο, που καίγεται από μόνος του. Κι η Τέχνη, σαν άρρωστος και γιατρός μαζί.»
Κατερίνα Γώγου | Μου μοιάζει ο άνθρωπος μ’ έναν ήλιο, που καίγεται από μόνος του | επιμέλεια: Ευτυχία Παναγιώτου | εκδόσεις Καστανιώτη
