Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Παπανάτσιο
Με αφορμή τη συμμετοχή του στο 2ο Φεστιβάλ Φωτογραφίας iTravelPoetry
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Κωνσταντίνος Παπανάτσιος μιλά για τη φωτογραφία του «Εκεί όπου ανθίζει η ζωή» (αρ. 131 της έκθεσης) και για τη σχέση του με τη φωτογραφία.


Κωνσταντίνος Παπανάτσιος, «Εκεί όπου ανθίζει η ζωή» (αρ. 131 της έκθεσης)
Πώς θα συστήνατε τον εαυτό σας σε κάποιον που βλέπει για πρώτη φορά τη φωτογραφία σας;
Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Παπανάτσιος και είμαι ιερέας στον Ιερό Ναό Προφήτου Ηλιού Βερδικούσιας του Δήμου Ελασσόνας. Ζω και διακονώ σε έναν ορεινό τόπο, στα Αντιχάσια Όρη, όπου η καθημερινότητα των ανθρώπων παραμένει στενά δεμένη με τη φύση. Εδώ και περίπου είκοσι χρόνια, η φωτογραφία αποτελεί αγαπημένο κομμάτι της ζωής μου και έναν προσωπικό τρόπο έκφρασης.
Η ιερατική μου διακονία και η αγάπη μου για τη φωτογραφία συναντιούνται στην προσοχή προς τη ζωή: στον άνθρωπο, στη δημιουργία, στις μικρές στιγμές που αξίζει να σταθούμε και να προσέξουμε. Ως ιερέας, βλέπω στη δημιουργία ένα δώρο του Θεού και ως ερασιτέχνης φωτογράφος, προσπαθώ να αποτυπώσω λίγη από την ομορφιά της και τη συγκίνηση που μου γεννά.
Θα συστηνόμουν, λοιπόν, ως ένας άνθρωπος που αγαπά τον τόπο του, συγκινείται από την απλότητα και θέλει να μοιράζεται όσα τον αγγίζουν. Στη φωτογραφία «Εκεί όπου ανθίζει η ζωή», με την αγελάδα και το μικρό της, με συγκίνησε η μητρική στοργή. Αυτή την τρυφερότητα θέλησα να κρατήσω μέσα στο κάδρο και να τη μοιραστώ με τον θεατή. Κι αν ο θεατής νιώσει λίγη από την τρυφερότητα εκείνης της στιγμής, θα έχει γνωρίσει και κάτι ουσιαστικό για εμένα.
Πόσο καιρό ασχολείστε με τη φωτογραφία και πόσο χώρο κατέχει στη ζωή σας; Είναι καθημερινή ενασχόληση, εξόρμηση στην ύπαιθρο, ή κάτι άλλο;
Με τη φωτογραφία ασχολούμαι περίπου είκοσι χρόνια. Ξεκίνησα με μια απλή Kodak και στην πορεία απέκτησα και μια Canon. Οι φωτογραφικές μου μηχανές βρίσκονται πάντα μαζί μου, μέσα στο αυτοκίνητο, ώστε, όπου κι αν βρεθώ, να μπορώ να κρατήσω μια στιγμή που θα με συγκινήσει. Αυτό με γοητεύει ιδιαίτερα στη φωτογραφία: η δυνατότητα να σταματώ, έστω μέσα σε ένα κάδρο, τον χρόνο. Να διαφυλάσσω κάτι που είδα και με άγγιξε, πριν η στιγμή περάσει και χαθεί.
Φωτογραφίζω καθημερινά, άλλοτε στις συνηθισμένες διαδρομές μου και άλλοτε σε εξορμήσεις στην ύπαιθρο. Κάποιες φωτογραφίες τις μοιράζομαι αμέσως, άλλες τις αφήνω στην άκρη και επιστρέφω σε αυτές αργότερα, όταν κάτι με κάνει να τις δω με διαφορετική ματιά. Τότε ανακαλύπτω ξανά την αξία τους: μπορούν να με γυρίσουν σε εκείνον τον τόπο και να μου θυμίσουν όσα ένιωσα τη στιγμή του κλικ.
Η φωτογραφία κατέχει ουσιαστικό χώρο στη ζωή μου, γιατί με βοηθά να παρατηρώ πιο προσεκτικά όσα υπάρχουν γύρω μου. Ιδιαίτερα στη φύση βρίσκω αμέτρητες αφορμές να σταθώ, να θαυμάσω και να μάθω. Η φύση, άλλωστε, έχει πολλά να μας διδάξει, αρκεί να της δώσουμε λίγο από τον χρόνο και την προσοχή μας.
Η φωτογραφία σας «Εκεί όπου ανθίζει η ζωή» (αρ. 131 της έκθεσης) δείχνει μια καστανή αγελάδα με το μικρό της σε πράσινο λιβάδι, με φυλλωσιά στο βάθος — και στα αριστερά διακρίνεται ακόμα ένα μικρό. Ο υπότιτλος μιλά για τη μητρική φροντίδα και την ομορφιά της υπαίθρου. Πού και πότε τραβήχτηκε, και τι σας έκανε να σηκώσετε τη μηχανή εκείνη τη στιγμή;
Η φωτογραφία τραβήχτηκε τον Αύγουστο του 2026 στην περιοχή της Βερδικούσιας, στα Αντιχάσια Όρη, σε υψόμετρο περίπου χιλίων μέτρων. Η κτηνοτροφία αποτελεί βασικό στήριγμα της ζωής και της οικονομίας του τόπου μας· θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η «βιομηχανία» της περιοχής.
Εκείνο που μου τράβηξε την προσοχή ήταν η αγελάδα με τα μικρά γύρω της, που ένιωθαν ασφαλή κοντά στη μητέρα τους. Ιδιαίτερα με συγκίνησε το μικρό μοσχαράκι που καθόταν ήρεμο δίπλα της. Η παρουσία του έδινε στη σκηνή μια ξεχωριστή γλυκύτητα, έμοιαζε να μη χρειάζεται τίποτε άλλο, παρά μόνο την εγγύτητα και την προστασία της μητέρας του. Αυτή η ήσυχη σχέση εμπιστοσύνης, μέσα στο πράσινο, ήταν αρκετή για να σηκώσω τη μηχανή.
Θέλησα να σταματήσω τον χρόνο σε αυτή την απλή, καθημερινή στιγμή και να κρατήσω τη στοργή που αντίκρισα. Για μένα, αυτή η εικόνα εκφράζει και τον τίτλο «Εκεί όπου ανθίζει η ζωή»: τη ζωή που μεγαλώνει μέσα στη μητρική φροντίδα, στην ομορφιά της υπαίθρου.
Το μικρό κοιτάζει προς τη μηχανή, ενώ η μητέρα συνεχίζει να βόσκει. Υπήρχε κάτι συγκεκριμένο που περιμένατε, ή η εικόνα ήρθε από μόνη της;
Η εικόνα ήρθε αυθόρμητα. Δεν περίμενα κάποια συγκεκριμένη κίνηση, με είχε ήδη συγκινήσει η ήρεμη παρουσία τους μέσα στο λιβάδι. Το μικρό κοίταξε προς τη μηχανή, ενώ η μητέρα συνέχιζε να βόσκει, και εκείνη η στιγμή μού χάρισε το κάδρο. Στο βλέμμα του διέκρινα μια αθώα περιέργεια, αλλά και την ηρεμία που του έδινε η παρουσία της μητέρας του. Αυτές οι ανεπιτήδευτες στιγμές με γοητεύουν στη φωτογραφία: όταν παρατηρείς διακριτικά τη ζωή γύρω σου και εκείνη σου αποκαλύπτει την ομορφιά της.
Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος «Εκεί όπου ανθίζει η ζωή»; Είναι μια σκηνή που συναντάτε συχνά ή μια στιγμή που θέλατε να κρατήσετε;
Για μένα, ο τίτλος «Εκεί όπου ανθίζει η ζωή» εκφράζει όσα ένιωσα βλέποντας τη μητέρα με το μικρό της: στοργή, ασφάλεια και τη χαρά μιας νέας ζωής που μεγαλώνει μέσα στη φύση. Η ζωή ανθίζει και σε αυτές τις αθόρυβες στιγμές, όταν ένα μικρό πλάσμα βρίσκει προστασία δίπλα στη μητέρα του.
Στη Βερδικούσια συναντώ συχνά παρόμοιες εικόνες, καθώς η κτηνοτροφία είναι δεμένη με την καθημερινότητα του τόπου μας. Ωστόσο, η οικειότητα μιας σκηνής δεν μειώνει τη συγκίνησή της. Εκείνη τη στιγμή, το βλέμμα του μικρού και η γαλήνια παρουσία της μητέρας του με έκαναν να σταθώ. Ήθελα να κρατήσω αυτή την τρυφερότητα και να τη μοιραστώ, θυμίζοντας πόση ομορφιά υπάρχει γύρω μας, ακόμη και σε όσα έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε.
Στη φωτογραφία υπάρχει το σήμα «K. PAPANATSIOS PHOTOGRAPHY». Φωτογραφίζετε επαγγελματικά, ή είναι ένας προσωπικός τρόπος να υπογράφετε τις εικόνες σας;
Το «K. PAPANATSIOS PHOTOGRAPHY» είναι ένας προσωπικός τρόπος να υπογράφω τις εικόνες μου και να δηλώνω τη δημιουργική τους προέλευση. Η φωτογραφία είναι για μένα πρωτίστως μια αγάπη που με συντροφεύει εδώ και περίπου είκοσι χρόνια, ένας τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας. Με την υπογραφή μου συνδέω το όνομά μου με μια στιγμή που επέλεξα να κρατήσω και να μοιραστώ. Πίσω από κάθε εικόνα υπάρχει κάτι που με έκανε να σταθώ: ένα βλέμμα, ένα τοπίο, μια μικρή ιστορία που θέλησα να αφηγηθώ μέσα από τον φακό μου.
Με ποιον εξοπλισμό και με ποιο ύφος δουλεύετε συνήθως; Σας ελκύει περισσότερο η φύση και τα ζώα, ή έχετε και άλλα θέματα που αγαπάτε;
Όπως ανέφερα και σε προηγούμενη ερώτηση, ξεκίνησα με μια απλή φωτογραφική μηχανή Kodak και στην πορεία απέκτησα και μια Canon. Με αυτές τις δύο μηχανές προσπαθώ να σταματήσω τον χρόνο σε κάτι που θα μου τραβήξει το βλέμμα, θα με γοητεύσει και θα με συγκινήσει. Τις έχω πάντα μαζί μου στο αυτοκίνητο, γιατί πολλές φορές μια όμορφη φωτογραφία προκύπτει απρόσμενα, σε μια καθημερινή διαδρομή. Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιώ και ένα drone για αεροφωτογραφίες, ανακαλύπτοντας τον τόπο που βρίσκομαι από μια διαφορετική οπτική γωνία. Από ψηλά, ακόμη και γνώριμα τοπία αποκαλύπτουν σχήματα, χρώματα και λεπτομέρειες που δύσκολα διακρίνουμε από το έδαφος.
Στο ύφος μου αναζητώ τη φυσικότητα, το συναίσθημα και την ομορφιά της στιγμής. Μου αρέσουν οι εικόνες που αφηγούνται κάτι χωρίς να χρειάζονται πολλά λόγια. Με ελκύουν ιδιαίτερα η φύση και τα ζώα, αλλά και τα τοπία του τόπου μου: τα βουνά, τα δέντρα, η ομίχλη, το φως που αλλάζει την όψη ενός γνώριμου μέρους. Η Βερδικούσια και τα Αντιχάσια Όρη μού προσφέρουν διαρκώς τέτοιες αφορμές. Εκείνο που τελικά με οδηγεί να πατήσω το κλικ είναι η γοητεία που ασκεί πάνω μου αυτό που βλέπω και η επιθυμία να μοιραστώ τη συγκίνηση που μου γεννά.
Πώς ξεκινήσατε τη φωτογραφία και τι σας κρατά σε αυτήν σήμερα;
Ξεκίνησα πριν από περίπου είκοσι χρόνια, με την επιθυμία να κρατώ εικόνες από όσα μου τραβούσαν την προσοχή. Σιγά σιγά, η χαρά του να φωτογραφίζω έγινε αγάπη και μέρος της καθημερινότητάς μου. Άρχισα να παρατηρώ περισσότερο το φως, τις αλλαγές στη φύση και μικρές λεπτομέρειες που προηγουμένως ίσως προσπερνούσα.
Για μένα, η φωτογραφία, όπως η μουσική και η ποίηση, είναι μια τέχνη μέσα από την οποία ο άνθρωπος εκφράζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Ο μουσικός μιλά με τις νότες, ο ποιητής με τις λέξεις και ο φωτογράφος με το φως και τις εικόνες. Μέσα σε ένα κάδρο μπορεί να χωρέσει η τρυφερότητα, η χαρά, η μοναξιά ή ο θαυμασμός για την ομορφιά της δημιουργίας.
Αυτό που με κρατά στη φωτογραφία σήμερα είναι πως πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να ανακαλύψω, ακόμη και στα ίδια μέρη. Ένα γνώριμο τοπίο μπορεί να γίνει διαφορετικό μέσα στην ομίχλη ή κάτω από το απογευματινό φως. Με γοητεύει η δυνατότητα να σταματώ τον χρόνο σε κάτι που με συγκινεί και να δίνω σε αυτό το συναίσθημα μια μορφή που μπορώ να μοιραστώ. Και όταν μια εικόνα μου αγγίζει έναν ακόμη άνθρωπο, η χαρά γίνεται μεγαλύτερη, γιατί νιώθω ότι επικοινωνήσαμε μέσα από αυτήν.
Υπάρχουν φωτογράφοι, εικόνες ή τόποι που σας έχουν επηρεάσει;
Ναι, υπάρχουν φωτογράφοι, τόσο επαγγελματίες όσο και ερασιτέχνες, που με έχουν επηρεάσει θετικά. Θαυμάζω την τεχνική γνώση, τη συνέπεια και την προσωπική ματιά των επαγγελματιών, αλλά με γοητεύουν εξίσου η απλότητα και ο αυθορμητισμός πολλών ερασιτεχνών. Μια φωτογραφία μπορεί να σε συγκινήσει βαθιά, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται πίσω από τον φακό. Πολλοί ερασιτέχνες φωτογράφοι μού έχουν δώσει αφορμές να προσέξω κάτι διαφορετικό και να δω ένα θέμα με καινούργια ματιά.
Αυτό που με αγγίζει είναι η ιστορία που κρύβει κάθε εικόνα και τα συναισθήματα που μεταφέρει. Ένα τοπίο, ένα βλέμμα ή μια καθημερινή σκηνή μπορούν να σε κάνουν να σταθείς και να αναρωτηθείς τι προηγήθηκε ή τι ένιωσε ο άνθρωπος που τα φωτογράφισε.
Οπωσδήποτε με έχει επηρεάσει και ο τόπος όπου ζω, η Βερδικούσια του Δήμου Ελασσόνας και τα Αντιχάσια Όρη και ο Όλυμπος που τον βλέπω καθημερινά. Τα βουνά, τα δάση, η ομίχλη και οι εναλλαγές του φωτός καλλιεργούν καθημερινά την παρατηρητικότητά μου. Οι εικόνες άλλων φωτογράφων και η επαφή με τον τόπο μου με βοηθούν να εξελίσσω τη δική μου ματιά και να ανακαλύπτω ομορφιά ακόμη και στα πιο απλά πράγματα.
Έχετε σχέδια για το επόμενο διάστημα — νέες εξορμήσεις, μια σειρά, ή κάτι που θέλετε να δοκιμάσετε;
Θέλω να συνεχίσω τις φωτογραφικές μου εξορμήσεις, τόσο στον τόπο μου όσο και σε άλλα μέρη, αναζητώντας εικόνες που θα με γοητεύσουν και θα έχουν μια ιστορία να αφηγηθούν. Θα ήθελα να δημιουργήσω μια σειρά φωτογραφιών αφιερωμένη στη ζωή της υπαίθρου του τόπου μου: στους ανθρώπους, στα ζώα και στις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ τους, ακολουθώντας τις αλλαγές των εποχών.
Παράλληλα, θέλω να εξερευνήσω περισσότερο τις δυνατότητες της αεροφωτογραφίας με το drone, συνδυάζοντας την ευρύτερη θέα ενός τοπίου με τις μικρές λεπτομέρειες που συναντώ περπατώντας μέσα σε αυτό.
Στα σχέδιά μου είναι και η συμμετοχή σε φεστιβάλ και εκθέσεις φωτογραφίας. Το iTravel Poetry μάς προσφέρει μια πολύτιμη ευκαιρία να παρουσιάσουμε τις εικόνες μας, να μοιραστούμε τις ιστορίες και τα συναισθήματα που κρύβουν και να γνωρίσουμε τη ματιά άλλων φωτογράφων. Είναι ιδιαίτερη χαρά να βλέπεις μια προσωπική σου στιγμή να βρίσκει τη θέση της σε μια έκθεση και να γίνεται αφορμή επικοινωνίας με τους επισκέπτες.
Πάνω απ’ όλα, θέλω να διατηρήσω τη χαρά της ανακάλυψης. Να έχω τη μηχανή κοντά μου και να είμαι έτοιμος για εκείνη την απρόσμενη στιγμή που θα με κάνει να σταματήσω.
Τι σας έκανε να συμμετάσχετε στο 2ο Φεστιβάλ Φωτογραφίας του iTravelPoetry;
Αυτό που με παρακίνησε να συμμετάσχω στο 2ο Φεστιβάλ Φωτογραφίας του iTravelPoetry ήταν η επιθυμία να μοιραστώ μια εικόνα που με συγκίνησε και, μέσα από αυτήν, ένα μικρό κομμάτι της ζωής του τόπου μου. Με τη φωτογραφία «Εκεί όπου ανθίζει η ζωή» θέλησα να μεταφέρω την τρυφερότητα της μητρικής φροντίδας και την ομορφιά μιας απλής στιγμής στην ύπαιθρο της Βερδικούσιας.
Σημαντικό κίνητρο ήταν και η όμορφη εμπειρία της προηγούμενης συμμετοχής μου, το καλοκαίρι του 2026, στο πρώτο φεστιβάλ φωτογραφίας του iTravelPoetry. Παρόλο που ασχολούμαι με τη φωτογραφία περίπου είκοσι χρόνια και επισκέπτομαι εκθέσεις φίλων φωτογράφων, ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχα ο ίδιος σε μια τέτοια διοργάνωση. Η χαρά και η τιμή ήταν μεγάλη όταν είδα στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ότι η φωτογραφία μου, με τίτλο «Βερδικούσια: εκεί που τα σύννεφα γίνονται αφρισμένη θάλασσα», είχε κατακτήσει την έκτη θέση. Αυτή η διάκριση μου έδωσε ενθάρρυνση να συνεχίσω και να μοιραστώ περισσότερες εικόνες μου.
Και θέλω να ευχαριστήσω θερμά το iTravelPoetry, γιατί δίνει σε επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφους την ευκαιρία να παρουσιάσουμε μέρος της δουλειάς μας. Για εμάς τους ερασιτέχνες, είναι ιδιαίτερα όμορφο να βλέπουμε τις φωτογραφίες μας σε μια έκθεση, να συναντούμε άλλους δημιουργούς και να επικοινωνούμε με ανθρώπους μέσα από τις εικόνες μας.
Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του όποιος σταθεί μπροστά στη φωτογραφία σας στην έκθεση — και τι κρατάτε εσείς από αυτή τη συμμετοχή;
Θα ήθελα όποιος σταθεί μπροστά στη φωτογραφία μου να πάρει μαζί του λίγη από τη γαλήνη και την τρυφερότητα εκείνης της στιγμής. Να νιώσει την ασφάλεια που βρίσκει το μικρό κοντά στη μητέρα του και ίσως να θυμηθεί τη σημασία της φροντίδας και στη δική μας ζωή: να έχουμε κάποιον δίπλα μας, να νοιαζόμαστε και να προσφέρουμε προστασία. Αν φεύγοντας κοιτάξει με λίγο περισσότερη προσοχή και αγάπη τη ζωή γύρω του, θα νιώσω πως η φωτογραφία μου τού μίλησε.
Εγώ κρατώ τη χαρά ότι μια στιγμή από τον τόπο μου ταξίδεψε πέρα από αυτόν και συνάντησε το βλέμμα άλλων ανθρώπων. Κρατώ επίσης την έμπνευση από τις δημιουργίες των υπόλοιπων φωτογράφων και την ενθάρρυνση να συνεχίσω να παρατηρώ, να μαθαίνω και να μοιράζομαι. Ευχαριστώ θερμά το iTravelPoetry γι’ αυτή τη δυνατότητα. Είναι όμορφο να σκέφτομαι πως εκείνο το αυθόρμητο κλικ έγινε αφορμή να επικοινωνήσουμε μέσα από μια κοινή εικόνα.
