Φτάνοντας λοιπόν στη μνήμη
Το από καιρό πια
Πεθαμένο σούρουπο
Που μου επεσήμανες πεισματικά
Πως όφειλα να θυμηθώ
Τη στιγμή που εφηύραμε
Τον κατακλυσμό
Αναρριχώμαι
Με περισσή ευστάθεια
Στην κορυφή
Μιας μου αβεβαιότητας
Σίγουρα έβρεχε ακόμα
Και είμαι βέβαιος
Πως είχαμε αφήσει
Το σακί με τους κλήρους
Και τα ονόματα
Κάπου σε κάποιο μονοπάτι
Κάποια στροφή κάποια παράκαμψη
Στο μυχό μιας διακλάδωσης
Ενός κλαδιού κάποιας κουφάλας
Στα πλείστα όσα
Που φιδογυρίσαμε για χρόνια
Ή για μέρες
Κατά τη μακρά και κοπιώδη πορεία μας
Θάψαμε αρκετούς
Κάτω από βαλανιδιές κι ελάτια
Κι είδαμε τα ζιζάνια και τις περιπλοκάδες
Να ξεπετάγονται το ίδιο κιόλας βράδυ
Πρι για καλά στεγνώσει στο χώμα το κρασί
Πριν ξεστρωθούμε απ’ το φαΐ
Πριν τους αποξεχάσουμε
Πρι μάθουν καν να περπατούν με το δικό τους πάτημα
Τόσο που χάναμε το δρόμο
Κι ήταν αδύνατο να προχωρήσουμε
Και κάναμε τότε κύκλους πολλούς
Κι έπειτα τους πιο πολλούς του κάψαμε
Καίγοντας μαζί τους πιο πολύ δάσος
Κι όταν πια φτάσαμε
Στο Μακόντο ή σε κάτι που θα γινόταν
Αλεξάνδρεια ή Παρίσι
Δεν υπήρχαμε άλλοι πλέον
Για να πεθάνουμε
Ωστόσο ή
Ίσως πάλι κι εξ αυτού
Αρχίσαμε να ζούμε
Ο κατακλυσμός νομίζω
Ήταν η αφορμή
Ανακαλώ την ξένη μου φωνή κι ανάερη
Σαν τον ιστό αράχνης ή σαν κελί
Να λέει συνοψίζοντας
Κι ύστερα συ ν’ αποτραβιέσαι
Δε με κοιτάς
Ποτέ σου δε με είδες
Σε τούτο το συμπέρασμα
Τείνω με τον καιρό να καταλήξω
Και φέρνοντας στο νου
Κείνο το ανακριτικό απόβραδο
Σε θυμάμαι τελικά
Όχι τόσο να θες
Να μάθεις για τον κατακλυσμό
Όσο για τη διαδρομή
Και πού σε είχαμε θάψει
Κι ο κατακλυσμός νομίζω
Ήταν απλώς η αφορμή
Σημ.: Liebestraum σημαίνει ερωτικό όνειρο. Τα “Liebestäume” είναι μια σειρά από τρία έργα για πιάνο, του
Franz Liszt, τα οποία αρχικά είχαν παρουσιαστεί με στίχους ποιητών, στην παράδοση των γερμανικών lieder.
