Όταν χωριζόμαστε, ευτυχισμένοι, λαμπεροί, αγκαλιαζόμαστε σφιχτά και λέμε ο ένας στον άλλον να προσέχει. Δεν το λέμε με λόγια, αλλά στη δύναμη της αγκαλιάς μας υπάρχει το αξίωμα που μας ενώνει και μας επιτρέπει να βαδίζουμε με αξιοπρέπεια, να κοιτάζουμε τα παιδιά μας χωρίς να ντρεπόμαστε, να μεριμνούμε για το μέλλον που θα ζήσουν τα εγγόνια μας. Κι αυτό το αξίωμα είναι το εξής: Ούτε λήθη, ούτε συγγνώμη.
Λουίς Σεπούλβεδα – Ιστορίες από δω κι από κει
Εκδ. Opera, 2011, μτφ, Αχιλλέας Κυριακίδης, σελ. 167 [Luis Sepúlveda, Historias de acqui y de allá, 2010].
Ούτε λήθη, ούτε συγγνώμη – Λουίς Σεπούλβεδα
