«Μεγαλώσαμε πια και δεν έχει κανένα νόημα να κάνεις παρέα με ανθρώπους από τους οποίους δεν έχεις τίποτα να πάρεις.
Εγώ χρειάζομαι ανθρώπους που να μου αρέσει να τους ακούω να συζητάνε. Να συζητάνε με πάθος για ποίηση, για πολιτική, για λογοτεχνία, για κινηματογράφο, για θέατρο. Και να γεμίζει το σπίτι φωνές, γνώση, πάθος και απόψεις.
Ανθρώπους ξύπνιους και καλλιεργημένους, που ξέρω ότι μου λένε την αλήθεια, ακριβώς γιατί δεν έχουνε κανένα λόγο να μου πούνε ψέματα. Και εγώ την αλήθεια τη λατρεύω.
Όποιος απομακρύνεται από την αλήθεια οδεύει προς το θάνατο. Τον όποιο θάνατο. Γιατί υπάρχουνε πολλοί.»
Τζένη Καρέζη, «Τετράδια ζωής» εκδ. Καστανιώτη
«. . . Και η Τζένη, εκτός από καλή μαθήτρια που ήτανε, άρχισε να αναπτύσσει πολλές δραστηριότητες. Έλεγε ποιήματα. Τα έλεγε, φαίνεται, πολύ ωραία, γιατί όλο εκείνη βάζανε. Έγραφε σκετσάκια. Τα σκηνοθετούσε. Οργάνωνε παραστάσεις. Είχε το πρόσταγμα για όλες τις σχολικές γιορτές, και βέβαια όχι μόνο για την τάξη της (πήγαινε τώρα στη δευτέρα Γυμνασίου) αλλά για όλες τις τάξεις. Κι επειδή δεν μπορούσε να είναι σε όλα – έπρεπε, βλέπετε, να παίζουνε και τ` άλλα παιδιά – όπου δεν έπαιζε, έδινε τις συμβουλές της: `Αυτό το ποίημα δεν είναι καλό για την περίσταση`. `Αυτό το σκετς είναι πολύ μεγάλο. Ανάμεσα σ` αυτό και στο άλλο, θέλει ένα τραγούδι`. Έκανε και διανομές. (. . .) Όλα αυτά ήτανε, βλέπεις, η ζωή της. Και οι σοφοί της δάσκαλοι το είχανε καταλάβει και την αφήνανε να ανοίγει τα φτερά της. . .».
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
