Να φύγουμε, της είπα.
Να κλεφτούμε.
Ξένος κι απόξενος, εγώ, από ανάγκη,
κι αυτή ξενίτισσα απ' την αγάπη.
Μια ξενιτιά ο κόσμος, θα μας χώνευε.
Θ' άνοιγε κάπου μια σπηλιά, να ξεχαστούμε.
Μπορεί και ν' αγαπούσε την αγάπη μας.
| Παντελής Μπουκάλας | Μηλιά μου αμίλητη | εκδόσεις Άγρα |
