“Δεν είναι τυχαίο που κάθε μέρα
ξεκινάει με το λάλημα του πετεινού,
που φανερώνει από παλιά μια προδοσία”
-Μπ.Μπρεχτ
Πάντοτε στις εξερχόμενες ,
Άφηνα τρεις χτύποι να ακουσθούν.
Νευρωτικά.
Λες και ένας έστω παραπάνω
Θα διατάρασσε του σύμπαντος μου την ισορροπία ,
Υπαινισσόμενος δειλία ,
Που έτρεμα σαν αρρώστια ανίατη .
Στην περίπτωσή σου ,
Υπερέβην εαυτόν
Και άφησα τέσσερα να γίνουν τα χτυπήματα.
Μα εκείνο το τελευταίο ,
Δεν παύει να αντηχάει στ’αυτιά μου
Σαν λάλημα πετεινού
Και όσο δεν τ’αντέχω ,
Άλλο τόσο φοβάμαι
Μήπως χωρίς αυτό δεν ξημερώσει .
