Είναι και κάτι ώρες σαν κι αυτές που σε βρίσκουν μ’ένα τσιγάρο στο χέρι να σου κάνει συντροφιά. Κοιτάς τ’αστέρια. Το μόνο που ακούγεται είναι ο καπνός που καίγεται μαλακά με κάθε σου ρουφηξιά. Ένα γλυκό και απαλό αεράκι χορεύει γύρω σου κάθε τόσο. Φλερτάρει μαζί σου. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα – πού αλλού θα γευτείς τέτοια δροσιά; –
Μπορεί με την άκρη του ματιού σου να δεις φώτα διαμερισμάτων. Άλλα σβήνουν, άλλα ανάβουν. Το καθένα έζησε και τούτη τη νύχτα διαφορετικά. Κάποια θα ήταν γεμάτα με γέλια, αρώματα, φωνές. Άλλα άδεια, να στεγάζουν την μοναξιά, και τη σιωπή.
Τι περίεργο πράγμα η ησυχία! Περιμένεις υποσυνείδητα κάτι να την ταράξει. Να ταράξει επιτέλους και το βλέμμα σου, που άδοξα ναυάγησε μέσα σ’αυτήν. Να ταράξει τον κόσμο σου. Τίποτα όμως. Η νύχτα σε τραβάει όλο και πιο βαθιά μέσα στην άβυσσο των ντροπαλών ήχων και των σκοτεινών χρωμάτων της. Χαμογελάς. Χαμογελάς στη σκέψη πως αυτή η ησυχία, ίσως τελικά να είναι και η πιο όμορφη μουσική.
Κάποια στιγμή όμως θα ξημερώσει. Ο κόσμος θα ζωντανέψει ξανά. Θα περιμένεις καρτερικά μέχρι το επόμενο βράδυ, που η νύχτα θα “χορέψει” για σένα ακόμη μια φορά. Σβήνεις το τσιγάρο στο τασάκι.
Ουρανία Βλάμη
