Ίσως κάποτε μιλήσουμε. Τώρα όμως, που έρχονται βροχές, να ντύνεσαι καλά! Θυμήσου, ακόμα κι ο ουρανός είναι γεμάτος θλίψη και πληγές, πέρασε πολλά. Θα διώξει τα πουλιά και τα παιδιά. Θα μείνουμε ξανά μονάχοι.
Ξέρεις, τα πιο όμορφα μάτια είναι αυτά που έχουν το χρώμα ενός μελαγχολικού φθινόπωρου. Κι έτσι όπως πέφτει λειψό το φως επάνω στα δικά σου, μυρίζουν βροχή.
Κάθε νέος Σεπτέμβρης είναι αβάσταχτος. Κάθε νέο τέλος – καταδίκη σε μια παλιά αρχή.
Κάθε λέξη που θα πεις πέρασε χιλιάδες φορές απ’το μυαλό μου. Κάθε λέξη που θα πω, πέρασε κι άλλες τόσες από το δικό σου.
Ίσως κάποτε μιλήσουμε, μα τώρα απλώς αναρωτιέμαι:
– ποιος τεχνίτης, αντικριστά να έβαλε δυο αγάλματα, στη μέση μιας σιωπηρής αιωνιότητας;
Κριστιάν Νίρκα
*Φωτογραφία εξωφύλλου στιγμιότυπο από ταινία μικρού μήκους του Jan Svankmajer
