Οι ποιητές μου
Σκέφτομαι συχνά,
Τι θα έλεγαν οι ποιητές,
Αν βρισκόντουσαν σε ανάλογη κατάσταση.
Ποιες λέξεις θα διάλεγαν να χρησιμοποιήσουν,
Για να περιγράψουν κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη.
Οι ποιητές, όπως τους έχω στο μυαλό μου,
Δεν χλευάζουν τη σιωπή,
Δεν δικάζουν τα λιγόλογα,
Δεν καταδικάζουν τη μοναχικότητα.
Οι δικοί μου ποιητές,
Μιλούν για την ελπίδα που έδυσε στους απελπισμένους
Και για εκείνη που ανατέλλει στα μάτια των ελπιδοφόρων.
Με στίχους μελωδικούς
Περιγράφουν κάθε γωνιά της ψυχής σου,
Κάθε ποίημά τους μια χαρτογράφηση
Της ανθρώπινης υπόστασης.
Τα λόγια τους, προσεκτικά διαλεγμένα σαν τις σιωπές τους,
Τα χέρια τους απαλά, μα ταλαιπωρημένα,
Έχουν έρθει αντιμέτωποι με τους μεγαλύτερους φόβους, με τους χειρότερους
κόσμους,
Αλλά τους ανθρώπους τους αγγίζουν τρυφερά.
Οι ποιητές μου δεν φοβούνται τα δάκρυα,
Ούτε τα ύψη, διακρίνουν τον ήλιο
Κι ας τον κρύβουν τα σύννεφα.
Υπερασπίζονται το δίκαιο και το διαφορετικό,
Μιλούν ευγενικά και εκπέμπουν ηρεμία,
Κι ας κυριαρχούν μέσα τους τυφώνες.
Στη γκρίζα πόλη βλέπουν χρώματα,
Στα μελαγχολικά βλέμματα διακρίνουν την κρυμμένη σπίθα.
Εκφράζουν αυτά που κρύβουμε,
Θίγουμε, φοβόμαστε, αισθανόμαστε,
Όσα ήμασταν, γίναμε, θα γίνουμε.
Οι ποιητές μπορούν να μας ταξιδεύουν,
Ταξίδι άνευ συνόρων, άνευ και όρων.
Οι ποιητές μου, έχω πειστεί, πια δεν υπάρχουν.
Αν υπήρχαν, θα με άκουγαν να τους καλώ,
Κάθε που τα λόγια μου δεν βρίσκω,
Κάθε που τα δάκρυα δεν μπορώ να κρύψω.
Γι’ αυτό σου λέω,
Μόνο στις σελίδες αν τους βρεις.
Οι ποιητές μου – Κλωνή Μαρία
