📸 via: MutualArt | Lou Reed and Laurie Anderson, 2000
«Ο Λου κι εγώ παίζαμε μουσική μαζί, γίναμε οι καλύτεροι φίλοι και στη συνέχεια αδελφές ψυχές, ταξιδεύαμε, ακούγαμε και κρίναμε ο ένας τη δουλειά του άλλου, μελετούσαμε πράγματα μαζί (κυνήγι πεταλούδας, διαλογισμός, καγιάκ). Επινοούσαμε γελοία παιχνίδια. Κόψαμε το κάπνισμα είκοσι φορές. Παλεύαμε. Μάθαμε να κρατάμε την αναπνοή μας κάτω από το νερό. Τραγουδούσαμε όπερα σε ασανσέρ. Κάναμε φιλίες με απίθανους ανθρώπους.
Απόσπασμα από το κείμενο της Λόρι Άντερσον για τον Λου Ριντ, αμέσως μετά τον θάνατό του, στο περιοδικό Rolling Stone | Οι Ιστορίες Θα Μάς Σώσουν – Ένα Ημερολόγιο | Μιχάλης Μητσός , (αποκαλεί το άνω απόσπασμα τον “ορισμό του έρωτα”) | Εκδόσεις Πολις, 2014
[…]
Όπως πολλά ζευγάρια, σχεδίαζε ο καθένας μας τρόπους να υπάρχει -στρατηγικές, μερικές φορές συμβιβασμούς, που θα μάς επέτρεπαν να είμαστε μέρος ενός ζευγαριού. Μερικές φορές χάναμε κάτι περισσότερο απ’ αυτό που μπορούσαμε να δώσουμε ή παραχωρούσαμε πάρα πολλά ή αισθανόμασταν εγκατάλειψη. Μερικές φορές θυμώναμε πραγματικά πολύ. Ακόμη κι όταν ήμουν έξαλλη, όμως, δεν βαριόμουν ποτέ. Μάθαμε να συγχωρούμε ο ένας τον άλλο. Και, για είκοσι ένα χρόνια, μπλέκαμε τα μυαλά μας και τις καρδιές μας.»
