Τα όνειρα του πυρετού είναι τα πιο γλυκά
Ανταμώνει ο πόθος τη μοναξιά
Έχοντας πνίξει τα βαρίδια της λήθης.
Τα μάτια που αρνούνται να βουρκώσουν
Ζυγίζουν τις μορφές των πήλινων ειδωλίων
Ή τα κομμένα μαρμάρινα χέρια
Ριγμένα σε κλίτη και αυλές.
Ο Φοίβος θύμωσε και το ξέρεις.
Προσπέρασέ τον αλαφροπατώντας
Μέχρι να απλωθεί σιγή στον κάμπο.
Ο αραχνοΰφαντος χορός των Νυμφών
Οι ασημένιες κλωστές που τυλίγουν
Τις οιμωγές της Κασσάνδρας.
Οτοτοτοι!
Κρύσταλλοι ιδρώτα και κόκκινα ρίγη
Που πνίγουν κάθε βουητό
Και στραγγαλίζουν κάθε εικόνα
Μέσα στο πείσμα της νίκης
Αριάδνη Πορφυρίου
